ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ: ΝΑΙ `Η ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩ

φανης

 

H ιστορία της αριστεράς, ως γνωστόν, είναι μια ιστορία διασπάσεων. Η αιτία των διασπάσεων βρίσκεται σε μία γκάμα παραγόντων, από την ιδεολογική καθαρότητα μέχρι τον ιδεοψυχαναγκασμό με αυτήν, την εμμονή στη διαφορετικότητα και τη δυσανεξία στην άποψη, αλλά ακόμα και στη μούρη, του άλλου. Η γοητεία του ΣΥΡΙΖΑ εδράστηκε κατ’ αρχήν, για τους αριστερούς, στην ενότητα που εκπροσωπούσε η πολυσυλλεκτικότητά του και κατά δεύτερον, για τους άλλους, στο ότι μια κρίσιμη πλειοψηφία πολιτών, κάθε άλλο παρά αριστερών, δέχτηκε να ηγεμονευτεί από ένα αριστερό κόμμα λόγω της πασιφανούς εξαχρείωσης των κομμάτων που μέχρι τότε την εκπροσωπούσε. Το ότι μέχρι και τώρα (30/7/2015) το κατεξοχήν παραδοσιακό κόμμα της αστικής τάξης, η ΝΔ, αδυνατεί να σταθεροποιηθεί στις δημοσκοπήσεις σε ποσοστά πάνω από 17% δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει απλώς γενικά και αφηρημένα απογοητευμένους ψηφοφόρους άλλων κομμάτων, αλλά τουλάχιστον ένα 20% κεντροδεξιούς ψηφοφόρους που ψάχνουν μια καινούργια ηγεμονία λίγο καλύτερη από την προηγούμενή τους (Σαμαράς – Βενιζέλος). Δεν υποτιμώ την ριζοσπαστικοποίηση μερικών εξ’ αυτών των «δεξιών» πολιτών, αλλά γενικώς θα είναι ήδη ευχαριστημένοι αν τουλάχιστον ο νέος τους ηγέτης είναι απλώς πιο έντιμος και ειλικρινής από τους προηγούμενους, χωρίς να επιφέρει καμία ριζοσπαστική αλλαγή. Ωστόσο δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε ότι ήταν διατεθειμένοι να ακολουθήσουν πολύ πιο ριζοσπαστικές λύσεις από ένα 3ο μνημόνιο. Ομοίως αποδείχτηκε ότι η διάκριση μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών πολιτικών δεν είναι δόκιμη και καλύτερα να επανέλθουμε στην παλαιότερη μεταξύ δεξιών και αριστερών πολιτικών, και τα μνημόνια είναι δεξιές πολιτικές είτε τα ψηφίζει ο Σαμαράς, είτε ο Χο Τσι Μινχ.
Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν άπειρος και γι’ αυτό έπεισε τον πολύπειρο πασόκο Βαρουφάκη να αφήσει τις θεωρητικολογίες στα αμφιθέατρα και τα μακροβούτια στην πισίνα του εξοχικού της γυναίκας του και να αναλάβει την διαπραγμάτευση από τη θέση του αρμόδιου Υπουργού,… αφήνοντας ο ίδιος (ο Αλέξης) κατά μέρος τον σ.Γιάννη Μηλιό με δεκαετίες ένσημα σιωπηρής αφοσίωσης, σεμνότητας αλλά και εμβρίθειας στο χώρο της αριστεράς και της μαρξιστικής οικονομίας. Αυτός o Γιάνης (με ένα ν) το πήρε τοις μετρητοίς ότι το προσέλαβαν μόνο για τη διαπραγμάτευση και την επιτηδειότητά του στην αγγλικήν και σε όποιο forum βρισκόταν, είτε ήταν το Eurogroup, είτε η πρωινή, είτε η εσπερινή του συνέντευξη, είτε σουαρέ αναγεννησιακής ποίησης ανέπτυσσε γενικώς τις θεωρητικές του αυστηρά απόψεις, την επομένη διέψευδε μέρος αυτών, και την μεθεπομένη έκανε άτυπο γκάλοπ μέσω των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης ποιοί τον πίστεψαν και ποιοι όχι. Κάπως έτσι υπογράφτηκε η καταστροφική συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου 2015, όπου παρατάθηκε ουσιαστικά το προηγούμενο μνημόνιο εξασφαλίζοντας όμως ταυτόχρονα ότι δεν θα πάρουμε δεκάρα τσακιστή.
Ο σ.Αλέξης είπε εκ των υστέρων ότι του είχαν δοθεί προφορικές διαβεβαιώσεις που όμως οι εταίροι μας δεν τήρησαν και που δεν θα μπορούσαν να είναι γραπτές, λέω εγώ, γιατί ο Γιάνης με ένα ν προτιμούσε τη δημιουργική ασάφεια των κειμένων, που εν τέλει δημιούργησε την σαφήνεια της οικονομικής μας ασφυξίας. Η δημιουργική ασάφεια να ερμηνευτεί υπέρ σου, όταν έχεις να κάνεις με τους γερμανούς που για να άρουν την ασάφεια μιας λέξης ή ενός όρου, μπορούν αποδεδειγμένα να γράψουν πραγματεία τριών τόμων, δεν γίνεται να υπάρξει. Το ότι πιστεύω ότι έχει τεράστιες ευθύνες ο Γιάννης Βαρουφάκης για την μη διαπραγμάτευση και για τη μη έγκαιρη λήξη της προσπάθειας διαπραγμάτευσης, ώστε να μην φθάσουμε στην οικονομική ασφυξία, δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με τις φωνές και τις ενέργειες των αχαρακτήριστων που ζητούν την ποινική του δίωξη, οι οποίοι αφού κατάπιαν την κάμηλο 40 χρόνια τώρα αποφάσισαν ξαφνικά να διυλίσουν τον κώνωπα.
Από το σημείο αυτό αρχίζουν και οι μεγάλες ευθύνες του Αλέξη Τσίπρα. Δικαιολογητικό η απειρία και η αγνότητα των προθέσεων, αλλά μέχρι ένα ορισμένο σημείο. Από το σημείο αυτό και μετά (20/2/2015) τρία πράγματα είναι πλέον σαφή:
α) `Οτι ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι εξίσου άπειρος με τον Αλέξη περί τους ακολουθούμενους ευρωπαϊκούς κανόνες διαπραγμάτευσης και της αυστηρής κανονιστικότητας των διαδικασιών και των εκεί συσχετισμών, μαζί με την μόνιμη δυσκολία επιστασίας του θυμικού του (έδειξε κωλοδάχτυλο στους Γερμανούς, ή σκοτεινές δυνάμεις μαζεύτηκαν και έκαναν μοντάζ… Νταράαν!!).
β) Οποιαδήποτε προφορική αλλά ακόμα (όπως αποδείχτηκε) και γραπτή δέσμευση που δεν έχει τον επίσημο χαρακτήρα της έγκρισής του αρμοδίου ευρωπαϊκού οργάνου δεν έχει καμία αξία και λογίζεται ως μη γενόμενη. Επομένως δεν γίνεται να μας ξαναλές Aλέξη μου, 4 μήνες, μετά ότι σε είχαν διαβεβαιώσει ΠΑΛΙ προφορικά ότι δεν θα κλείσουν οι τράπεζες πριν το δημοψήφισμα και ότι θα επεκταθεί για λίγες μέρες ο E.L.A, πολλώ δε μάλλον να χρησιμοποιείς το κλείσιμο των τραπεζών αυτό για τη δικαιολόγηση υπογραφής 3ου μνημονίου.
γ) Αν δεν είχε γίνει σαφές μέχρι τότε, κατέστη πασίδηλο σε άπαντες ότι δεν πρόκειται για διαπραγμάτευση με αλληλέγγυους εταίρους δανειστές, αλλά για συσχετισμούς δύναμης λυσσαλέα αντίπαλων σχολών σκέψης και ταξικών συμφερόντων που το ότι πράγματι «έχεις το δίκιο με το μέρος σου» όπως διατυμπάνιζε ο σ. Αλέξης, μόνο εναντίον σου μπορεί να λειτουργήσει αφού αυξάνει την σφοδρότητα του αντιπάλου. Επιπλέον, η άγνοια της ιστορίας δεν δικαιολογείται πλέον. Κάποιος έπρεπε να πει στον σ. Αλέξη ότι ειδικά οι Γερμανοί που ηγούνταν της διαπραγμάτευσης δεν διαπραγματεύονται ούτε όταν χάνουν, πολλώ δε μάλλον όταν έστω υπάρχει αμυδρά περίπτωση να κερδίσουν. Επ’αυτού παραπέμπω στο άρθρο του σ. Κώστα Σταυρόπουλου στο ιστολόγιό του julianusmaximus.blogspot.gr της 23/7/2015 με τίτλο: «Απλά μαθήματα Ιστορίας». Οι Γερμανοί δεν διαπραγματεύτηκαν ούτε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών (αυτό απεικονίζεται γλαφυρά στην σκανδαλωδώς άνιση ρύθμιση της συμφωνίας), ούτε την παράδοσή τους στο Στάλινγκραντ, ούτε όταν έμπαινε ο κόκκινος στρατός στο ισοπεδωμένο Βερολίνο το 1945, θα διαπραγματεύονταν «για μια αμοιβαία επωφελή λύση» με τον σ. Αλέξη; Είμαστε σοβαροί; Ωμή δύναμη, με διάφορα «πολιτισμένα» διαδικαστικά, είναι το μόνο που ξέρουν.
Όμως επί της ουσίας, το επιχείρημα του σ. Αλέξη Τσίπρα εν πρώτοις ακούγεται λογικό: Αντί την καταστροφή της χώρας με άτακτη χρεοκοπία διάλεξα μια πολύ άσχημη λύση, το 3ο μνημόνιο, που θα προσπαθήσω να απαλύνω στο μέλλον. Κατ΄ αρχήν, ας δούμε το δεύτερο σκέλος του επιχειρήματος, διότι διάβασα από απόλυτα σοβαρούς συντρόφους ότι μέχρι και πως μόλις αποκατασταθεί η … «εμπιστοσύνη» (έταξε γάμο στη κόρη του Σόιμπλε μήπως ο Τσίπρας και δεν τήρησε την υπόσχεση του;;) θα κουρευτεί το χρέος και η αποπληρωμή του υπολοίπου θα μετατεθεί τόσο πίσω που ουσιαστικά θα μας χαριστεί! (;;). `Οταν η οριζόντια καρατόμηση των συντάξεων (μηδέ των αναπηρικών και των της χηρείας εξαιρουμένων), η κατάργηση της φοροαπαλλαγής στο πετρέλαιο των αγροτών (μετά απορούμε που εισάγουμε ελιές απ την Ιταλία!), η ανατροπή της πάγιας προτεραιότητα των εργαζομένων και των ασφαλ.ταμείων έναντι των Τραπεζών (πάγια νομική θεώρηση …όχι του Τζε Γκεβάρα, αλλά της κοινωνικής δεξιάς του Κων/νου Καραμανλή) στους πίνακες κατάταξης οφειλετών (είτε των κατασχέσεων ακινήτων, είτε των πτωχευμένων επιχειρήσεων), και η επίσπευση πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας είναι λίγα μόνο απ τα ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ για να αποκατασταθεί η …εμπιστοσύνη, ώστε (…αν είμαστε καλά παιδιά) να υπογραφεί και τρίτο μνημόνιο, είναι δυνατόν να λέγονται τέτοια πράγματα,;;
Οι εκβιασμοί και τα πραξικοπήματα είναι βέβαιο ότι θα ενταθούν και οποιαδήποτε προσπάθεια άμβλυνσης των συνεπειών του 3ου μνημονίου μέσω κοινωνικής πολιτικής, ή της πολιτικής γενικότερα, θα προσκρούει κατά το δοκούν των δανειστών στην ρητή απαγόρευση μονομερών ενεργειών που υπέγραψε η κυβέρνηση. Μακάρι να ήταν απλώς η υπογραφή μερικών ακόμα δυσμενών μέτρων και μετά να απελευθερωνόμασταν -σιγά μη μας αφήσουν!- όπως το παρουσιάζει ο σ. Αλέξης.
Ούτε ότι παράλληλα με την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου θα καταπολεμήσεις την διαφθορά και τη φοροδιαφυγή και θα επιφέρεις πλήγματα στη διαπλοκή είναι σοβαρό και ορθό επιχείρημα. Και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφυλαξ και με τον Ομπάμα και με τον Πούτιν και με τους εταίρους και με τις εταίρες δεν γίνεται… Η εντιμότητα, η διαύγεια και η αριστερή πολιτική είναι κάτι αυτονόητο για ένα αριστερό κόμμα, που δεν πρέπει να διατυμπανίζει, ακόμα κι αν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τους εν μέρει δεξιούς ψηφοφόρους του σ. Αλέξη Τσίπρα που απηύδησαν με τους Σαμαροβενιζέλους και προτιμούν τον Αλέξη που θέλει να διευθύνει τελικά ένα κεντρώο σοσιαλοδημοκρατικό κόμμα, αυστηρής νεοφιλελεύθερης δημοσιονομικής προσαρμογής, «ευρωπαϊκής» λιτότητας, που ωστόσο λέει την αλήθεια, δεν είναι διαπλεκόμενο και δεν κλέβει όπως οι προηγούμενοι! (ένα καλό Πασοκ).
`Ηδη τα ΜΜΕ έχουν αρχίσει να εγκωμιάζουν το νέο εθνικό ηγέτη σ. Αλέξη και να του δίνουν μεγάλο προβάδισμα, όπως και στον Γιώργο Παπανδρέου που παρά το πρώτο μνημόνιο της άνοιξης του 2010 σάρωσε στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2010, χάρη στη βοήθεια των ΜΜΕ, με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που χρησιμοποιεί κι ο σ. Αλέξης σήμερα: Δεν υπήρχε χρόνος, δεν υπήρχε άλλη λύση, θα είχαμε άτακτη χρεωκοπία κ.λ.π.
Πάμε τώρα στο κύριο σκέλος του επιχειρήματος του σ. Αλέξη Τσίπρα: Επρεπε να υπογραφεί το 3ο μνημόνιο διότι με εκβίαζαν take it or leave it, οι Τράπεζες ήταν ήδη κλειστές, υπήρχαν ήδη capital controls, θα τέλειωνε η ρευστότητα, θα μας έβγαζαν απ το ευρώ με το σχέδιο του Σόιμπλε – ο μόνος τελικά που είχε απόλυτα λεπτομερές σχέδιο για τα πάντα (ακόμα και την ανθρωπιστική κρίση των πρώτων εβδομάδων έβαλε ο μπαγάσας για να μας «κουφάνει» με την αλληλεγγύη του!) ως τυπικός γερμανός, όπως προείπα- εν τέλει θα «την πλήρωναν» πάλι οι πιο αδύναμοι.
Κατ’ αρχήν, πάλι με κλειστές τράπεζες και capital controls, ακριβώς μια βδομάδα πριν, κλήθηκαν από τον Αλέξη Τσίπρα ανεμπόδιστα και σαν να έκαναν το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου οι παππούδες κ οι γιαγιάδες (μεταξύ του υπολοίπου πληθυσμού βεβαίως) να αποφασίσουν με ένα ναι ή ένα όχι, αν επιθυμούν τις «Reforms for the completion of the Current Program and Beyond» (Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού), ή αν συμφωνούν με την «Preliminary Debt sustainability analysis» (προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους) -αυτά έγραφε ακριβώς το ψηφοδέλτιο του δημοψηφίσματος, να πάρει η ευχή!- και σύμπας (61,3%) ο λαός απάντησε ΟΧΙ. Δηλαδή τι κατάλαβε ο σ. Αλέξης; Ότι διαφώνησαν με τα παραπάνω (που ελάχιστα μερικοί κατανοούσαν), αλλά θα συμφωνούσαν σε μια 10 φορές χειρότερη συμφωνία ; Γιατί να έχει αλλάξει κάτι; Οι Τράπεζες ήταν κλειστές με capital controls αναλήψεων και στις δύο περιπτώσεις! Και στις δύο περιπτώσεις υπήρχε εκβιασμός take it or leave it! Απλώς την πρώτη φορά ο εκβιασμός έπεσε στη λήξη του χρόνου, ενώ τη δεύτερη στο και πέντε!
Τι θα γινόταν αν αρνείτο ο Αλέξης να υπογράψει το 3ο μνημόνιο, όπως τον καλούσαν από δω διάφορα sites στο internet και να τιμήσει το Όχι του λαού στον πρώτο εκβιασμό; `Εχει κανείς αμφιβολία ότι μόλις γύριζε ο Αλέξης Τσίπρας πίσω, θα συνωστίζονταν όλοι οι εκπρόσωποι των αντιπολιτευόμενων κομμάτων ποιός θα πρωτουπογράψει για «να σώσει τη χώρα», κι ότι αμέσως μετά θα άνοιγε η ρευστότητα; Το ίδιο θα συμβεί και τώρα αν αρνηθεί να υπογράψει αυτή η κυβέρνηση. Τι άλλο είναι παρά ανώφελη αγκύλωση στην εξουσία το να θες να υπογράψεις εσύ κάτι με το οποίο δεν συμφωνείς και που να ήθελες να εφαρμόσεις δεν υπάρχει κανείς λογικός άνθρωπος στον κόσμο που να λέει ότι οδηγεί κάπου. Αντίθετα όλοι λένε ότι είναι ένα απόλυτα παράλογο, ταπεινωτικό και εκδικητικό πακέτο αντιλαϊκών μέτρων αέναης λιτότητας, που ούτε γενναία περικοπή του χρέους (ώστε να μην πέσουν πάλι και αυτά τα μέτρα σ’ ένα βαρέλι δίχως πάτο), όπως νομίζαμε στην αρχή, δεν εξασφαλίζει .
Δεν θα αναφερθώ στην απουσία εναλλακτικού σχεδίου της άλλης (της πολύ αριστερής, ρε παιδάκι μου) πλευράς, διότι όταν το 80% του πληθυσμού θέλει να παραμείνει εντός του ευρώ και ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται για να διαπραγματευτεί εντός του ευρώ, πρέπει να είσαι Σόιμπλε για να έχεις επισήμως σχέδιο εξόδου απ’ το ευρώ, ή να είσαι συστημικό παπαγαλάκι και να καταγγέλλεις Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή ότι ο Συριζα έχει κρυφό σχέδιο Β για έξοδο απ το ευρώ και Τρίτη – Πέμπτη – Σάββατο ότι δεν έχει εναλλακτικό σχέδιο, αν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις! Αυτά που ακούστηκαν περί ντου στο νομισματοκοπείο ή χακάρισμα των ΑΦΜ των πολιτών μόνο θλίψη προκαλούν και δίνουν αναίτια αφορμή στα κανάλια να μιλάν για σταλινικό μόρφωμα που μας κυβερνά, ξεχνώντας ότι έχασαν πεντακάθαρα (τα ίδια τα κανάλια) σε τρείς εκλογικές αναμετρήσεις μέσα σε 14 μήνες και ξεχνώντας ταυτόχρονα να μας πουν πότε έκανε ο Στάλιν εκλογές! Όμως ούτε το πρόγραμμα του Συριζα περιελάμβανε έστω αμυδρά την ύπαρξη άλλου μνημονίου.
Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά και τα σημερινά, βρίσκεται λίγο πριν την διάσπαση δεν μπορεί να μας σώσει ούτε η γοητεία του σ.Αλέξη προς το κεντροδεξιό του απελπισμένο ακροατήριο, ούτε η θεσμολαγνεία της σ.Ζωής που δημιουργεί ενίοτε την εντύπωση ότι αν τηρηθούν κατά γράμμα οι διαδικασίες και οι προθεσμίες θα έχει λυθεί τουλάχιστον το μισό πρόβλημα, ούτε του σ. Λαφαζάνη που περιφέρει την αμηχανία του, αυτή της έλλειψης ορθολογικού σχεδίου ως υπόδειγμα της πολλαπλών δυνατοτήτων λαϊκής δυναμικής.
Σχέδιο δεν είχε ούτε η μια ούτε και η άλλη πλευρά. Δεν υπήρχε plan B και ούτε είχαν λαϊκή εντολή να έχουν. Αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε ούτε plan A. Μόνο οι αντίπαλοί μας δανειστές (και όχι εταίροι τελικά) είχαν ένα σχέδιο για κάθε περίπτωση και δεν δεσμεύονταν από καμία λαϊκή εντολή, παρά μόνο σκοπό είχαν να δώσουν ένα γερό μάθημα σ’ όσους ήθελαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Συριζα – και το έδωσαν, αφού με την συμφωνία Τσίπρα αμέσως οι Podemos κατρακύλησαν στην τρίτη θέση, πίσω από το δίδυμο της ισπανικής διαπλοκής και στο 15% .
Νομίζω ότι τώρα λίγο πριν την διαφαινόμενη διάσπαση πρέπει και οι δύο απόψεις να εκδιπλώσουν τα σχέδιά τους για το πως σκέφτονται το μέλλον της Ελλάδος εντός του ευρώ με το 3ο μνημόνιο, πότε και πως θα απαλλαγούμε απ το χρέος μας οι μεν και πως θα μεταβούμε σε ένα άλλο νόμισμα οι δε, πως θα προστατευθούν οι αδύναμες ομάδες στην αρχή, τι θα γίνει με το χρέος μας και να γίνει επιτέλους ένα δημοψήφισμα, που έπρεπε να είχε γίνει το 2000, με το ερώτημα : Ναι ή όχι στο Ευρώ.
Το επόμενο βήμα, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, είναι με ενωμένο το Συριζα, να συγκληθεί ομάδα νομικών και να συνταχθεί άμεσα μία αγωγή για τις γερμανικές αποζημιώσεις και μία για το κατοχικό δάνειο και να δρομολογηθούν άμεσα, τώρα που η Ελλάδα, είτε με ευρώ είτε χωρίς, θα έχει τόσο μεγάλη ανάγκη και μια γρήγορη εξέλιξη, δικαστική (κι όχι διπλωματική, αφού είπαμε οι γερμανοί δεν διαπραγματεύονται, απλώς καθυστερούν) είναι δυνατόν να μας βγάλει απ’ το αδιέξοδο.
Φάνης Στρατουδάκης

Fanis A.Stratoudakis

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στέλιος Ελληνιάδης

ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο

του Βένιου τα καμώματα

Καιρός ήταν να μπούμε στην ψηφιακή εποχή. Μιας που έτσι κι αλλιώς γράφω, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν εδώ είτε δικά μου κείμενα είτε κείμενα που τράβηξαν την προσοχή μου. Καλως ήρθατε!

ΣΥΡΙΖΑ/EKM Χολαργού - Παπάγου

Μονόδρομοι υπάρχουν μόνο όταν ο καθένας πορεύεται μόνος του

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

Επιμέλεια: Στρατής Μπουρνάζος - Συντακτική ομάδα: Μάνος Αυγερίδης, Μαρία Καλαντζοπούλου, Ιωάννα Μεϊτάνη, Στρατής Μπουρνάζος

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: