Ο ΣΥΡΙΖΑ, ΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, συνέντευξης του Άλκη Ρήγου στον Παύλο Κλαυδιανό

Στο δρόμο για τη δημοκρατική ανατροπή που έχει στόχο ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι βέβαιο ότι θα συναντήσει, εκτός από τις δικές του αδυναμίες, και εμπόδια που ορθώνονται από την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά και την ανάπτυξη των αντιπάλων πολιτικών στοιχείων. Δύσκολη κατάσταση, δύσκολα καθήκοντα, πολλή δουλειά για ένα κόμμα, που συγκροτείται ακόμα, αν και οι ιδέες του και η δράση του έρχονται από μακριά. Μια συζήτηση για όλα αυτά με τον Άλκη Ρήγο έχει πάντα γόνιμο αποτέλεσμα.

– H βίαιη εισβολή των ΜΑΤ μέσα στη νύκτα στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, συνέχεια σειράς ανάλογων αυταρχικών μέτρων – πολιτικών επιστρατεύσεων απεργών, καταχρηστικής χρήσης Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου – οι διαρκείς παραβιάσεις μιας ομαλής δημοκρατικής διαχείρισης σε συνάρτηση με την ανθρωπιστική κρίση από την πολιτική των μνημονίων τι συνέπειες επιφέρουν στη θεσμική και πολιτική λειτουργία ευρύτερα του πολιτικού μας συστήματος;

– Είναι σαφές ότι το πολιτικό σύστημα που καθιέρωσε η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία μετά το 1974, βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Ότι οι κυβερνητικοί διαχειριστές του όλα αυτά τα χρόνια, παρά τις διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές καταγωγές τους, βρίσκονται σήμερα σε πλήρη ταύτιση, ως ‘ενιαία παράταξη’ στενά διασυνδεδεμένη με το κράτος και τους μηχανισμούς ισχύος του, με κυρίαρχο στο εσωτερικό της το δεξιό και ακροδεξιό πόλο. Παράλληλα σημειώνεται αδυναμία ενός πολιτικού λόγου ικανού να παράγει στοιχειώδεις κανόνες δημοκρατικού διαλόγου, συν-κρουσης και τελικά σύνθεσης. Ως αποτέλεσμα έρχεται η συνεχώς εντεινόμενη χρήση των κατασταλτικών μηχανισμών που είδαμε προχθές στην ΕΡΤ, αντιπροχθές στις Σκουριές.

Το γεγονός αυτό σε συνάρτηση με την άκριτη αποδοχή εδώ και μια 20ετία μιας νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής λογικής, η οποία εντάθηκε με την υπαγωγή της χώρας στους λανθασμένους οικονομικά και κοινωνικά βάρβαρους όρους δανεισμού και την επιβολή-επικυριαρχία της τρόικας, μετέτρεψαν μια κρίση χρέους σε βαθιά κρίση θεσμών και αξιών. Σε κρίση δημοκρατίας. Το πρόβλημα δεν είναι πια μόνο οι όροι που επέβαλαν οι δανειστές και άκριτα αποδέχτηκαν οι κυβερνώντες από το 2010– έστω και αν αυτοί είναι αδιέξοδοι και αναποτελεσματικοί και για τους ίδιους από στενά οικονομική άποψη – ούτε τα συνακόλουθα  μέτρα, τα οποία πνίγουν στην κυριολεξία την πλειονότητα της κοινωνίας, οδηγώντας την σε ανθρωπιστική κρίση. Σήμερα, το πρόβλημα είναι η δημιουργία όρων πρωτίστως κοινωνικής αντίστασης στον εκπεσμό των δημοκρατικών αξιών, την ουσιαστική επαναλειτουργία και συνεχή διεύρυνση των θεσμών και των λειτουργιών της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων, των ελευθεριών, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

– Στην «Εποχή» υποστηρίξαμε ότι το τραγικό συμβάν του Ν. Ηρακλείου περιπλέκει την κατάσταση στην Ελλάδα, τροποποιεί τα δεδομένα και τις τακτικές των πολιτικών δυνάμεων. Μια εβδομάδα μετά, πώς κρίνεις την κατάσταση, τι συμπεράσματα βγάζεις;

– Η προσπάθεια του ναζιστικού μορφώματος να εκμεταλλευτεί το εγκληματικό γεγονός εις βάρος του και να μετατραπεί από θύτης σε θύμα έχω την αίσθηση ότι δεν καρποφόρησε. Όπως όμως και δεν φαίνεται να καρποφόρησε και η ενορχηστρωμένη, έστω και αργά, μιντιακή προσπάθεια συρρίκνωσης της εκλογικής επιρροής της «Χρυσής Αυγής». Το γεγονός απαιτεί μια ευρύτερη ανάλυση . Βέβαια η πλειονότητα του εκλογικού σώματος που στρέφεται προς αυτό το μόρφωμα, δεν είναι ούτε φασίστες ούτε πολύ περισσότερο ναζιστές. Οι λόγοι που το ακολουθούν δεν είναι επίσης απλά συγκυριακοί, παρ’ όλο που η συγκυρία το μετέτρεψε από μια σέχτα νοσταλγών του Χίτλερ, του χουντισμού και ενός παρωχημένου πατριδοκάπηλου εθνικιστικού λόγου, σε κοινωνικό χώρο πανελλαδικής εμβέλειας. Οι βαθύτεροι λόγοι ανάγονται σε μια σειρά ιστορικών μυθευμάτων περί «ανάδελφου έθνους», υποδόριων ρατσιστικών προκαταλήψεων, ξενοφοβίας που ενέτειναν οι συνέπειες της κρίσης,  ενορχηστρωμένης απαξίωσης κάθε έννοιας συλλογικής δράσης,  μιντιακού  εκθειασμού κάθε είδους βίαιου γεγονότος – ακόμη και τα παιδικά παιχνίδια γίνονται όλο και πιο βίαια και τερατόμορφα. Μέσα σε αυτό το πλέγμα οι ψυχολογικές φοβίες και ανασφάλειες βιαία εξαθλιωνόμενων εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων θα εντείνονται, ένας ανορθολογικός φονταμενταλισμός θα βρίσκει γόνιμο έδαφος ανάπτυξης.

Το φαινόμενο δεν εμφανίζεται  μόνο στην χώρα μας, αλλά παντού στην Ευρώπη και όπου κυριαρχεί η παγκοσμιοποιημένη «νέα τάξη πραγμάτων». Όσο μάλιστα οι κυβερνώντες αδυνατούν να παράγουν κάτι περισσότερο από μια κατασταλτική πολιτική του «νομού και της τάξης», συνεχίζουν να παπαγαλίζουν την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων, αντιμετωπίζουν την κοινωνία ως «εχθρό λαό»,  αλλά και αναπαράγουν μια ιδεαλιστική μυθευτική εθνικιστική ρητορική, μορφώματα τέτοιου είδους, ηπιότερης ή σκληρότερης μορφής, θα βρίσκουν γόνιμο έδαφος. Χρειάζεται μια ριζοσπαστική ανθρωποκεντρική  πολιτική ανατροπής όλου αυτού του πλέγματος, επαναθεμελίωσης ενός διεθνικού πατριωτισμού, της ουμανιστικής και ελευθεριακής δημοκρατικής ευρωπαϊκής μας παράδοσης.

– Ως γνώστης της πολιτικής ιστορίας, πού εντάσσεις την περίοδο αυτή της Ελλάδας – εδώ και στην Ευρώπη – και πόσο είναι πιθανό τέτοια περιστατικά να επαναληφθούν, να γίνουν τμήμα των τρεχουσών πολιτικών εξελίξεων;

– Η αναζήτηση ιστορικών αναλογιών είναι πάντοτε επικίνδυνη. Η περίοδος έχει πολλά κοινά, και εδώ και στην Ευρώπη, με εκείνα της δεκαετίας του 1930, αλλά και τεράστιες διαφορές. Υπάρχει επίσης συσσωρευμένη εμπειρία από τα φαινόμενα εκείνης της εποχής και την κατάληξή τους. Η μνήμη – η κριτική και όχι επιλεκτική μνήμη – αυτός ο μόνιμος εχθρός κάθε εξουσίας, μας δείχνει δρόμους υπέρβασης που δεν είναι ποτέ μονόδρομοι και νομοτελειακά δεδομένοι. Από μας ως συλλογικά και ατομικά υποκείμενα της ιστορίας, εξαρτώνται οι εξελίξεις. Από μας ως δημοκρατικούς πολίτες εξαρτάται πάντα το αύριο.

– Αναφέρθηκε ότι ο «φόβος», η «ανησυχία» που μπορεί να προκληθεί στην κοινωνία, τους πολίτες ανακόπτει τους αγώνες, τις κινηματικές διαδικασίες που προσπαθούν να αποκρούσουν τη λιτότητα κτλ. Μπορούμε να το σταθμίσουμε αυτό; Μπορούμε με μια αντίπαλη παρέμβαση να αποτραπεί; Να εξουδετερωθεί; Ποια θα ήταν τα στοιχεία της;

– Ο διάχυτος φόβος και ανησυχία που αναφέρεις, αλλά και μια συστηματικά καλλιεργούμενη ματαιότητα κάθε συλλογικού αγώνα αποτελούν στοιχεία με τα οποία οφείλουμε να αναμετρηθούμε. Η αναμέτρηση αυτή δεν είναι εύκολη με αδύναμη κοινωνία πολιτών, με αποδιαρθρωμένες και απαξιωμένες τις συλλογικές εκφράσεις, με κυρίαρχη μια μικροαστική προσωποκεντρική λογική «ανάθεσης» σε ηγέτες αρχηγούς. Αρνητικά φαινόμενα που εντείνει ο κυρίαρχος μιντιακός λόγος και εικόνα. Χρειάζεται καθημερινός αγώνας Λόγου και ανιδιοτελούς Πράξης.

Το ενθαρρυντικό σε αυτή την πραγματικότητα είναι οι αυτόνομες και ευφάνταστες κοινωνικές πρωτοβουλίες, που ξεπηδούν σε κάθε κοινωνικό μόριο. Οι αυτοδιαχειριστικές εστίες στην παραγωγή, τα δίκτυα υπέρβασης των αγοραίων λογικών και της κοινωνικής αλληλεγγύης, οι νέες πολύμορφες πολιτιστικές εστίες δημιουργίας που ανοίγουν νέα μονοπάτια αισθητικής, οι οικολογικές συσσωματώσεις που αρθρώνουν μια άλλη αντίληψη για την ανάπτυξη, οι τοπικές αντιστάσεις και πράξεις πολιτικής ανυπακοής ως αντίρροπα δημοκρατικά ισοδύναμα στις κυβερνητικές αυθαιρεσίες, όπως της Κερατέας χθες, των Σκουριών σήμερα. Το ζητούμενο είναι πώς όλα αυτά αρθρώνονται και εμπλουτίζουν την κεντρική πολιτική σκηνή, πώς συναρθρώνονται με  θεσμούς και λειτουργίες άμεσης και έμμεσης δημοκρατίας, με κατοχυρωμένες όλες τις ελευθερίες χωρίς εξαιρέσεις και ιεραρχήσεις και σε αυτό το επίπεδο θα κριθούμε ως ΣΥΡΙΖΑ.

– O ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία προς τη δημοκρατική ανατροπή της κυβέρνησης, δεν φαίνεται να έχει σχέδιο πολιτικής εξουδετέρωσης απρόβλεπτων εξελίξεων; Μοιάζει σαν να βλέπει εντελώς ομαλή την εξέλιξη προς την κατάκτηση της κυβέρνησης. Το ιστορικό καθήκον, ωστόσο, να σωθούμε από τα μνημόνια, να γίνει η Αριστερά κυβέρνηση είναι βαρύ. Τι κάνουμε; Τι πρέπει να τροποποιήσουμε στις θεσμικές και πολιτικές μας παρεμβάσεις; Πώς προστατεύουμε τη διαδρομή του αγώνα, την προσπάθειά μας, το στόχο;

– Τα ερωτήματα που θέτεις είναι εύλογα και δεν έχουν επαρκείς απαντήσεις. Για πρώτη άλλωστε φορά στην νεοελληνική ιστορική διαδρομή η πλειονότητα του κοινωνικού σώματος αποδεσμεύεται από παραδοσιακές εντάξεις, ο κοινωνικός χώρος του πολιτικού Κέντρου εξαφανίζεται, το αστικό πλέγμα διακυβέρνησης έχει χάσει κάθε νομιμοποιητικό αξιακό έρεισμα, ένα νέο δυνάμει   μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων ζητά έκφραση. Αυτό το πρωτόγνωρο κοινωνικό γεγονός, καλείται να εκφράσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η πλουραλιστική αριστερή, βαθιά ανανεωτική και ριζοσπαστική ενωτική και πανευρωπαϊκά ελπιδοφόρα πολιτική έκφραση, η οποία βρίσκεται μπροστά στη δυνατότητα κατάκτησης της Κυβέρνησης.

Έχουμε πλήρη συνείδηση ότι δεν θα πρόκειται για μια ήρεμη μετάβαση. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αυτή όταν και αν συντελεστεί, θα σημαίνει και ριζική αποτύπωση νέων κοινωνικών δυναμικών. Το πολιτικό τοπίο θα είναι ριζικά διαφορετικό.  Σχέδια εξουδετέρωσης θεσμικών και εξωθεσμικών, οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων ανατροπής αυτής της πορείας, δεν φτιάχνονται σε κομματικά γραφεία, ούτε από αρχηγικά επιτελεία. Μόνο η εμπιστοσύνη στην κοινωνική δυναμική μπορεί να τα ανατρέψει. Αρκεί ο φορέας της ριζικής δημοκρατικής ανατροπής να αποδεικνύει κάθε στιγμή από τώρα μάλιστα, τη φερεγγυότητα του, το αδιαπραγμάτευτο των προγραμματικών του θέσεων, την εσωκομματική του δημοκρατία, την εξουδετέρωση του ατομικού παραγοντισμού – όσο δύσκολο και αν είναι αυτό – τη σύγκρουση του με τις λογικές της «ανάθεσης», τα «ειδικά μεγέθη» μεταξύ των μελών, τα αρχηγικά προσωπικά μοντέλα. Και σε αυτό το επίπεδο, και όχι του προγράμματος και των επεξεργασιών, έχουμε προβλήματα. Μας λείπουν και δεν το κρύβουμε, ως κοινό κτήμα όλων, οι ιδεολογικές σταθερές μιας δημοκρατικής Αριστεράς. Δεν έχουμε κατακτήσει ακόμα την απόφαση του συνεδρίου μας, για να αναδειχτούμε σε κόμμα ενεργών μελών αποφασιστικά συμμετεχόντων στη χάραξη της πολιτικής μας. Αυτό το έλλειμμα οφείλουμε να το υπερβούμε άμεσα .

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στέλιος Ελληνιάδης

ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο

του Βένιου τα καμώματα

Καιρός ήταν να μπούμε στην ψηφιακή εποχή. Μιας που έτσι κι αλλιώς γράφω, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν εδώ είτε δικά μου κείμενα είτε κείμενα που τράβηξαν την προσοχή μου. Καλως ήρθατε!

ΣΥΡΙΖΑ/EKM Χολαργού - Παπάγου

Μονόδρομοι υπάρχουν μόνο όταν ο καθένας πορεύεται μόνος του

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

Επιμέλεια: Στρατής Μπουρνάζος - Συντακτική ομάδα: Μάνος Αυγερίδης, Μαρία Καλαντζοπούλου, Ιωάννα Μεϊτάνη, Στρατής Μπουρνάζος

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: