ΚΙ ΑΝ «ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΟΥΝ» ΟΙ ΗΠΑ;

Αναδημοσίευση από το REDNOTEBOOK άρθρου του Χρήστου Λάσκου.

Με δεδομένο το αδιέξοδο στις ΗΠΑ σχετικά με το περίφημο –και πολλοστό-  fiscal cliff, τον δημοσιονομικό γκρεμό, που συνδέεται με το πλαφόν δανεισμού του αμερικανικού δημοσίου, ακραία σενάρια έχουν αρχίσει να εξετάζονται. Το Μπλούμπεργκ, για παράδειγμα, ισχυρίζεται –και δικαίως– πως, σε περίπτωση χρεοκοπίας, η καταστροφή που θα επέλθει θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την παγκόσμια κρίση που συνδέθηκε με την κατάρρευση της Lehman Brothers,  το 2008.

Από την 1η Οκτωβρίου ένα τμήμα του αμερικανικού δημοσίου έχει σταματήσει να λειτουργεί. Περίπου 800.000 δημόσιοι υπάλληλοι θα συνεχίσουν να εργάζονται μόνο στο βαθμό που θα το κάνουν με απλήρωτη προθυμία. Και, δεδομένου πως το Κογκρέσο δεν υπάρχει περίπτωση να μην φροντίσει για το αγαπημένο του στρατιωτικό προσωπικό, οι πολιτικοί υπάλληλοι υφίστανται όλη την πίεση.

Υπάρχει, όμως, πραγματικά περίπτωση χρεοκοπίας; Και, μάλιστα, για πολιτικούς λόγους, αν δεν επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών μέχρι τις 17 Οκτωβρίου; Το ίδιο δεν συνέβη και στην αρχή του 2013, όταν παρόλες τις απειλές επήλθε τελικά συμφωνία; Το ίδιο δεν έχει συμβεί δεκάδες φορές έως σήμερα τα τελευταία 20 χρόνια; Αφού είναι δεδομένο, όπως φαίνεται πεντακάθαρα από την αγορά ομολόγων, πως το αμερικανικό κράτος έχει όλη την άνεση να δανείζεται με ιδανικούς, πραγματικά, όρους πώς θα μπορούσε να προκύψει ατύχημα;

Ε, λοιπόν, θα μπορούσε, ακριβώς γιατί συντρέχουν οι παραπάνω λόγοι. Η άνεση με την οποία, λόγω αυτών, κινείται το πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ κάνουν το ατύχημα πιθανό. Για να κατανοηθεί το αυτόνομο πρόβλημα που δημιουργείται με την τωρινή στάση πληρωμών του αμερικανικού δημοσίου απέναντι στους λειτουργούς του αρκεί να σημειώσουμε πως κάθε εβδομάδα μειώνει τον ετήσιο ρυθμό μεγέθυνσης κατά 0.3%. Ποσοστό καθόλου αμελητέο αν αναλογιστούμε πως η πρόβλεψη για τη μεγέθυνση το 2013 είναι μόλις 1,7%, που σημαίνει πως φτάνουν έξι εβδομάδες, για να εκμηδενιστεί.

Η άνεση του πολιτικού συστήματος είναι προφανώς το αποτέλεσμα μιας πρόσληψης της κατάστασης μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη ταξική οπτική, που, όπως πολλές φορές στην ιστορία, ξεγελάει τους ίδιους τους φορείς της και οδηγώντας τους σε καταστροφικές επιλογές. Η αμερικανική, όπως και η παγκόσμια οικονομία, συνεχίζει να «έρπει» μετά από το χτύπημα του 2008. Η υπερσυσσώρευση  κάθε άλλο παρά έχει αντιμετωπιστεί και, μαζί, τα παράγωγα προβλήματα της μεγάλης χρέωσης κρατών και επιχειρήσεων.

Η κυρίαρχη ελίτ έχει λόγους να εθελοτυφλεί. Η μάζα του κέρδους αυξάνεται, ενώ –και σε συνδυασμό με το πρώτο- η ανισότητα των εισοδημάτων μέσω της άγριας αναδιανομής, που ονομάζεται λιτότητα, έχει φθάσει σε πρωτοφανή επίπεδα [1]. Την πρώτη χρονιά μετά την «ανάκαμψη», το 2009, πλουσιότερο 1% των Αμερικανών καρπώθηκε το 93% της αύξησης στο διαθέσιμο εισόδημα. Κατόπιν, τα εισοδήματα του πλουσιότερου 1% των Αμερικανών αυξήθηκαν κατά 20% μέσα στο 2012, ενώ του υπόλοιπου 99% μόλις κατά 1%, με αποτέλεσμα το πλουσιότερο 1% να καρπώνεται σήμερα το 19.3% του συνολικού εισοδήματος, το υψηλότερο μερίδιο από το 1928. Αν δε συμπεριληφθούν και τα κέρδη από κεφάλαιο τότε το ποσοστό ανεβαίνει στο εξωφρενικό 22.5%.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η χαρά φαίνεται να τους τυφλώνει. Πράγμα που τους κάνει να μην βλέπουν πως ο παραγωγικός τομέας της οικονομίας παρουσιάζει μεγάλη υστέρηση ως προς το ποσοστό κέρδους, εξού και η τεράστια υστέρηση των επενδύσεων και η μείωση στην πραγματικότητα της απασχόλησης. Δεδομένης και της μεγάλης επιβράδυνσης των μέχρι χθες «αναδυόμενων θαυμάτων», καθώς και της βουλιαγμένης Ευρωζώνης κανονικά θα έπρεπε να χτυπούν καμπάνες. Όπως σημειώνει ο Michael Roberts, η κατάσταση προσομοιάζει εξαιρετικά με αυτή της δεκαετίας του 1880 της Μακράς Ύφεσης ή με αυτή των ετών 1932-1937 της Μεγάλης Ύφεσης του Μεσοπολέμου [2]. Κι αυτά δεν είναι, κανονικά, καθόλου καλά νέα.

Κανείς, λοιπόν, δεν ξέρει.  Μια χρεοκοπία θα απέβαινε καταστροφική για την θέση της κυβέρνησης στις αγορές ομολόγων και θα οδηγούσε σε μια ραγδαία υποβάθμιση του αμερικανικού χρέους και σε μεγάλη αύξηση των επιτοκίων. Αυτό θα οδηγούσε στην υποχρεωτική μείωση των δαπανών κατά ένα 20%, για να επέλθει άμεση εξισορρόπηση στο ισοζύγιο. Και οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία θα ήταν δραματικές.

Η «άνεση» της ελίτ μπορεί να επιτρέψει το ατύχημα. Οι πιθανότητες είναι μικρές, όχι όμως μηδενικές.

Σημείωση:
[1] Όπως αποδεικνύει ο Emmanuel Saez. Βλ.http://elsa.berkeley.edu/~saez/saez-UStopincomes-2010.pdf

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στέλιος Ελληνιάδης

ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο

του Βένιου τα καμώματα

Καιρός ήταν να μπούμε στην ψηφιακή εποχή. Μιας που έτσι κι αλλιώς γράφω, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν εδώ είτε δικά μου κείμενα είτε κείμενα που τράβηξαν την προσοχή μου. Καλως ήρθατε!

ΣΥΡΙΖΑ/EKM Χολαργού - Παπάγου

Μονόδρομοι υπάρχουν μόνο όταν ο καθένας πορεύεται μόνος του

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

Επιμέλεια: Στρατής Μπουρνάζος - Συντακτική ομάδα: Μάνος Αυγερίδης, Μαρία Καλαντζοπούλου, Ιωάννα Μεϊτάνη, Στρατής Μπουρνάζος

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: