ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΙΚ ΤΟΥΣΕΝ, ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (CADTM)

Αναδημοσίευση από το RedNotebook συνέντευξης του Ερίκ Τουσέν  σε μετάφραση Δημήτρη Γκιβίση (Πηγή: http://cadtm.org/Eric-Toussaint-The-EU-has-never)

Χρειαζόμαστε ένα συνεκτικό πρόγραμμα που να πηγαίνει πέρα από τον κευνσιανισμό

– Η Ε. Ε. και η ευρωζώνη δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για να ευνοήσουν το κεφάλαιο και να εφαρμόσουν τις αρχές της ολοκληρωτικής ελευθερίας της κίνησης των κεφαλαίων, της ελεύθερης κυκλοφορίας των αγαθών και των υπηρεσιών και του απεριόριστου εμπορικού ανταγωνισμού, και να υπονομεύσουν την αρχή των δημόσιων/κοινωνικών υπηρεσιών, μεταξύ άλλων.  

– Σήμερα δίνεται στο κεφάλαιο η ελευθερία να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του, και δίνεται κακώς, γιατί αν η ιδιωτική πρωτοβουλία ευνοηθεί αυτό δεν σημαίνει ότι όλα θα πάνε καλά. Ακολουθώντας αυτήν την αρχή και την μείωση της κρατικής παρέμβασης στο ελάχιστο όσον αφορά τους προϋπολογισμούς, έχουμε μια Ευρώπη στην οποία οι προϋπολογισμοί αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 1% του ΑΕΠ, όταν γενικά ο κρατικός προϋπολογισμός στις εκβιομηχανισμένες χώρες είναι περίπου στο 40% με 50% του ΑΕΠ. Αυτό το 1% είναι προϋπολογισμός πείνας. Κατά συνέπεια η Ευρώπη δεν έχει αναπτύξει τα μέσα για να μειωθούν οι διαφορές μεταξύ των ισχυρότερων οικονομιών και των αδύναμων. Έτσι, όταν ρυθμίζονται οι οικονομίες με μια κοινή και ενιαία δομή, οι ανισότητες ενισχύονται.
– Υπάρχουν άλλα σημεία αυτού του χάσματος;
– Δεν είναι μόνο μια αντίθεση μεταξύ της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Ανατολικής Ευρώπης από την μια πλευρά, και των ισχυρών χωρών της Ε. Ε. από την άλλη. Οι εισοδηματικές ανισότητες έχουν αυξηθεί και μέσα σε καθεμιά από αυτές τις χώρες. Οι πολιτικές που εφαρμόζονται εντός της Ε. Ε. έχουν συμβάλει σε αυτές τις ανισότητες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Γερμανία, όπου οι αντιμεταρρυθμίσεις που έχουν τεθεί σε εφαρμογή στοχεύουν να δημιουργήσουν τεράστιες διαφορές μεταξύ των εργαζομένων. Έτσι σήμερα υπάρχουν περίπου 7.000.000 εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης που κερδίζουν λιγότερα από 400 ευρώ τον μήνα.
-Η φορολογική πολιτική είναι γνωστό ότι βρίσκεται στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού προβλήματος και του χρέους των κρατών μελών. Πως μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες συνεχίζουν να αναπτύσσουν τον εσωτερικό ανταγωνισμό;     
                                   
– Η Ευρώπη έχει αρνηθεί την φορολογική εναρμόνιση, και το αποτέλεσμα είναι ότι υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ των φορολογικών συστημάτων. Στην Κύπρο ο εταιρικός φόρος είναι 10%, και αυτό πρέπει να αλλάξει λόγω της κρίσης. Στην Ιρλανδία ο φόρος των εταιρειών είναι 12,5%, ενώ στο Βέλγιο είναι 33,99%. Αυτή η διαφορά επιτρέπει στις εταιρείες να δηλώνουν τα εισοδήματά τους όπου είναι φθηνότερα. Η τρέχουσα ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική προστατεύει την φοροδιαφυγή. Οι φορολογικοί παράδεισοι εξακολουθούν να υπάρχουν εντός της Ε. Ε. και της Ευρωζώνης. Κυρίως στο City του Λονδίνου και στο μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου. Σε εθνικό επίπεδο είναι απολύτως δυνατό να εφαρμοστούν μέτρα φορολογικής δικαιοσύνης, και η άποψη ότι «είμαστε στη ζώνη του ευρώ και επομένως δεν μπορούν να ληφθούν σημαντικά μέτρα στο φορολογικό» είναι ψευδής. Κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική διέξοδος. Όσοι επικαλούνται αυτά τα επιχειρήματα προσπαθούν να προστατεύσουν τους απατεώνες. Είναι σαφές ότι με το «θέμα της Κύπρου», προσπαθούν να δημιουργήσουν «λύσεις» που πριν θεωρούνταν αδύνατες. Δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι θα φορολογούσαν όσους έχουν περισσότερα από 100.000 ευρώ στις τράπεζες, και ότι θα καθιέρωναν τον έλεγχο των κινήσεων των κεφαλαίου. Απορρίπτω το σχέδιο που επέβαλλε η τρόικα στη Κύπρο, γιατί στόχος είναι να επιβάλλουν μια παγκόσμια αντικοινωνική πολιτική.
Όμως ορισμένα μέτρα που έχουν ληφθεί, δείχνουν ότι είναι δυνατόν να ελεγχθεί η κίνηση των κεφαλαίων και να μπει βαριά φορολογία πάνω από ένα ορισμένο επίπεδο του πλούτου. Παρά τους κανόνες που επιβάλλονται από την Ε. Ε. είναι εφικτό για τις χώρες να αρνηθούν την πολιτική της ευρωπαϊκής επιτροπής, και να επιβάλλουν επαναδιαπραγματεύσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η Ευρώπη πρέπει να ανοικοδομηθεί δημοκρατικά, και οι κυβερνήσεις μπορούν να σπάσουν την πολιτική της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Αν ο Φρανσουά Ολάντ είχε ακολουθήσει την βούληση του Γαλλικού λαού που τον επέλεξε, θα έπρεπε να είχε ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση του ευρωπαϊκού δημοσιονομικού συμφώνου από την Άνγκελα Μέρκελ, και στην περίπτωση που αυτή αρνιόταν, θα μπορούσε να αρνηθεί να το ψηφίσει.  Αυτό θα  είχε αποτρέψει την έγκριση της Συνθήκης.
– Η κρίση του ευρώ είναι προφανώς το αποτέλεσμα της έλλειψης ισχυρής πολιτικής διακυβέρνησης (απουσία συνεκτικής οικονομικής, δημοσιονομικής, φορολογικής και κοινωνικής συνοχής). Η έλλειψη ευρωπαϊκής στήριξης σε σχέση με το ελληνικό χρέος είναι ενδεικτική της αστάθειας μιας ένωσης που δεν στηρίζεται στην αλληλεγγύη. Θεωρείται ότι η κρίση του ευρώ σημαίνει και το οριστικό τέλος της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης; Μήπως το όνειρο του ευρωπαϊκού φεντεραλισμού είναι νεκρό;  
– Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν έχει υπάρξει ποτέ στο πλαίσιο αυτής της Ε. Ε. όπως υφίσταται, ή θα μπορούσαμε να πούμε ότι αν υπάρχει είναι υπέρ των μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών.  Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν λάβει συστηματικά μέτρα μόνο για να βοηθήσουν τις τράπεζες και το μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Αλλά όταν πρόκειται να βοηθήσουν τους ανθρώπους και τις πιο αδύναμες οικονομίες, δεν υπάρχει αλληλεγγύη. Θα έλεγα ότι υπάρχει ένα είδος αλληλεγγύης: η ταξική αλληλεγγύη, η αλληλεγγύη μεταξύ των καπιταλιστών. Ο φεντεραλισμός είναι εφικτός αλλά θα πρέπει να στηρίζεται στους λαούς, χρειαζόμαστε ένα ομοσπονδιακό σύστημα που να προέρχεται από τη βάση. Είναι δυνατό και αναγκαίο, όμως αυτό συνεπάγεται ότι η λύση για την ευρωπαϊκή κρίση δεν είναι η απόσυρση πίσω από τα εθνικά σύνορα, αλλά είναι η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών της Ευρώπης και ένα Ευρωπαϊκό Σύνταγμα που θα αποφασίζουν οι ίδιοι οι άνθρωποι.
– Τι πρέπει να γίνει για να κάνουμε τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα πιο δημοκρατικά;    
– Οι υφιστάμενοι αντιδημοκρατικοί θεσμοί πρέπει να αποσυναρμολογηθούν και να αντικατασταθούν από νέους, που να δημιουργηθούν από συστατικές συνελεύσεις των λαών. Η νομοθετική εξουσία (το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο) είναι εξαιρετικά αδύναμη, βρίσκεται πολύ κάτω από την εκτελεστική εξουσία.
– Ελλείψει μιας μαγικής φόρμουλας, έχετε μια συγκεκριμένη ιδέα για το πώς μπορούν να «συμφιλιωθούν» οι ευρωπαίοι πολίτες με την Ευρώπη;
– Εντός των εθνικών συνόρων χρειάζεται να ληφθούν πρωτοβουλίες από τα κοινωνικά κινήματα και τις αριστερές οργανώσεις για να καθοριστεί ένα κοινό σχέδιο. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσω του Altersummit προσπαθούμε να προωθήσουμε την σύγκλιση μεταξύ των κινημάτων, των πολιτών, των κοινωνικών οργανώσεων και των ευρωπαϊκών συνδικάτων. Δεν είναι εύκολο, είναι μια διαδικασία πολύ αργή, αλλά παρόλα αυτά είναι απαραίτητο να οικοδομήσουμε έναν συνασπισμό των ευρωπαϊκών κοινωνικών κινημάτων. Θα πρέπει επίσης να ενθαρρύνουμε ξανά, εάν είναι δυνατόν, το κίνημα των «αγανακτισμένων», να υποστηρίξουμε το Blockupy στον αγώνα κατά της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη, να υποστηρίξουμε τις δράσεις των φεμινιστριών ενάντια στη λιτότητα στην Ευρώπη. Επιπλέον πρέπει να ενισχυθούν και άλλες πρωτοβουλίες: όπως το ευρωπαϊκό και μεσογειακό δίκτυο ελέγχου του χρέους (ICAN), το ευρωπαϊκό δίκτυο ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της υγείας, το πανευρωπαϊκό δίκτυο ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, οι προσπάθειες για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού αντιφασιστικού κινήματος, και η πρωτοβουλία των ευρωπαϊκών λαών ενάντια στην Τρόικα, που οδήγησε σε δεκάδες δράσεις σε όλη την Ευρώπη την 1η Ιουνίου.
– Η Ευρώπη έχει λόγο ύπαρξης γιατί….      
– Επειδή είναι απαραίτητη η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών της Ευρώπης. Αλληλεγγύη, η οποία είναι απολύτως εφικτή.
– Η Ευρώπη έχει λόγο ύπαρξής υπό την προϋπόθεση ότι…
– Η διαδικασία γίνεται «από τα κάτω». Είναι απαραίτητη η συντακτική συνέλευση των λαών που θα οδηγήσει στην επανίδρυση της Ευρώπης. Πρέπει να εγκαταλείψουμε την κυρίαρχη πολιτική που ακολουθείται μέχρι σήμερα. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αυτός που εφαρμόζεται σήμερα, ο μονόδρομος της λιτότητας, βαθαίνει και επιδεινώνει την κρίση. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κρίση τουλάχιστον 10 με 15 χρόνια, και με μια πολύ χαμηλή ανάπτυξη. Τα κοινωνικά κινήματα μπορούν να επιτύχουν ριζικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως την κοινωνικοποίηση των τραπεζών, την ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών, την ανοικοδόμηση μιας Ευρώπης που να βασίζεται στους λαούς, μιας Ευρώπης της αλληλεγγύης με τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι επίσης αναγκαίο να πετύχουμε την ακύρωση του παράνομου δημόσιου χρέους, και με αυτή την προοπτική αναπτύσσονται πρωτοβουλίες πολιτών για έλεγχο του χρέους, όπως στην Ισπανία, την Γαλλία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο. Η λύση αυτή προϋποθέτει ότι τα κοινωνικά κινήματα και η ριζοσπαστική αριστερά πρέπει να είναι σε θέση να προτείνουν μια πραγματική εναλλακτική λύση, με ένα συνεκτικό πρόγραμμα που να πηγαίνει πέρα από τον κευνσιανισμό. Θα ήταν λυπηρό εάν με αυτήν την κρίση του καπιταλισμού πετύχουμε μόνο μια ελαφρώς καλύτερη πειθαρχία, ούτε θα λύσει το μεγάλο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής ο πράσινος καπιταλισμός. Λύση είναι μόνο η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στέλιος Ελληνιάδης

ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο

του Βένιου τα καμώματα

Καιρός ήταν να μπούμε στην ψηφιακή εποχή. Μιας που έτσι κι αλλιώς γράφω, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν εδώ είτε δικά μου κείμενα είτε κείμενα που τράβηξαν την προσοχή μου. Καλως ήρθατε!

ΣΥΡΙΖΑ/EKM Χολαργού - Παπάγου

Μονόδρομοι υπάρχουν μόνο όταν ο καθένας πορεύεται μόνος του

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

Επιμέλεια: Στρατής Μπουρνάζος - Συντακτική ομάδα: Μάνος Αυγερίδης, Μαρία Καλαντζοπούλου, Ιωάννα Μεϊτάνη, Στρατής Μπουρνάζος

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: