ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ

Αναδημοσίευση από το άρθρου του Στέλιου Ελληνιάδη.

Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί.

Έβλεπα μέσα από την κάμερα από πολύ κοντά το πρόσωπο του συντρόφου τεντωμένο, να ρίχνει απεγνωσμένες ματιές που έψαχναν κάπου ν’ ακουμπήσουν. Αισθανόταν άβολα, σαν να φορούσε δανεικό στενό κοστούμι. Αλλιώς άρχισε κι αλλιώς συνέχιζε. Μόλις είχε παρακολουθήσει την ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σε ένα ακροατήριο προσηλωμένο και σεβαστικό. Και μ’ αυτή την εικόνα ανέβηκε στο βήμα. Τι συνέβη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν; Έφυγαν όλοι και ήρθαν άλλοι; Γινόταν χάβρα. Σαν να μην ήταν κανείς στο βήμα. Σαν να ήταν αυτός ένα διάλειμμα. Μιλούσαν μεταξύ τους φωναχτά, γελούσαν, στις πρώτες σειρές κάποιοι είχαν γυρίσει και την πλάτη τους για να συνομιλούν με τους πίσω, κόσμος πήγαινε κι ερχόταν, καρέκλες άδειαζαν, μια βαβούρα εκμηδένιζε το λόγο του. Εάν δεν τον είχε γραμμένο σε χαρτί, θα ήταν αδύνατο να διατηρήσει τον ειρμό του.
Ο πρόεδρος της συνεδρίασης τον διέκοπτε κάθε ένα λεπτό με εκκλήσεις για ησυχία που γίνονταν όλο και πιο αγωνιώδεις γιατί δεν εισακούονταν. Οκτώ φορές σε οκτώ λεπτά. Εις μάτην. Για να τελειώσει το μαρτύριό του, έπαψε να διαβάζει φράση-φράση για να τον ακολουθεί η μεταφράστρια, κι έτρεξε το κείμενο γρήγορα και μονοκόμματα σαν να μιλούσε σε ομόγλωσσους. Αφού κι αυτοί που προσπαθούσαν να ακούσουν δεν μπορούσαν μέσα στην οχλοβοή, τι νόημα είχε η μετάφραση; Μερικές φορές είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσει κανείς τους εχθρούς από τους φίλους του. Όλη την ώρα που ο σύντροφος Χαμαμί προσπαθούσε να μας μεταφέρει το μήνυμα της τυνησιακής Αριστεράς, που πρωταγωνίστησε στην ανατροπή του Μπεν Άλι και ξεκίνησε την αραβική άνοιξη στη Μεσόγειο, οι αριστεροί ήταν μέσα στη μεγάλη σάλα, αλλά η αριστερή τους κουλτούρα είχε πάει έξω για καφέ.

Φραπεδιασμένος,
Γκαούρ

Υ.Γ. Τα ίδια έγιναν με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και αναρωτιέμαι γιατί οι πολιτικοί μας, οι διανοούμενοι και οι δημοσιογράφοι μας δεν σχολιάζουν και δεν καυτηριάζουν με αφορμή τέτοια φαινόμενα τη ρηχότητα του ατομικού και συλλογικού μας πολιτισμού. Τόσο αμβλυμμένο είναι το ποιοτικό μας κριτήριο;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στέλιος Ελληνιάδης

ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο

του Βένιου τα καμώματα

Καιρός ήταν να μπούμε στην ψηφιακή εποχή. Μιας που έτσι κι αλλιώς γράφω, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν εδώ είτε δικά μου κείμενα είτε κείμενα που τράβηξαν την προσοχή μου. Καλως ήρθατε!

ΣΥΡΙΖΑ/EKM Χολαργού - Παπάγου

Μονόδρομοι υπάρχουν μόνο όταν ο καθένας πορεύεται μόνος του

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

Επιμέλεια: Στρατής Μπουρνάζος - Συντακτική ομάδα: Μάνος Αυγερίδης, Μαρία Καλαντζοπούλου, Ιωάννα Μεϊτάνη, Στρατής Μπουρνάζος

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: