ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Κείμενο του Δημήτρη Φέρτη*

Ένα χρόνο μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012 με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σε Αξιωματική Αντιπολίτευση αλλά και την χαμένη ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά να ανατρέψει την καταστροφική πορεία της χώρας, πορευόμαστε προς το 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ  σε ένα εξαιρετικά ρευστό πολιτικό τοπίο και την κοινωνία σε αναβρασμό. Το κείμενο αποτελεί συμβολή στο διάλογο για το Συνέδριο, η λήξη του οποίου ελπίζω και πιστεύω ότι θα αναδείξει το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ως ένα ενιαίο, πλουραλιστικό, ριζοσπαστικό Φορέα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς ο οποίος θα νοηματοδοτήσει με όρους 21ου αιώνα, το όραμα προς μια σοσιαλιστική κοινωνία με ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα, με επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Θα ξεκινήσω, ίσως κάπως ανορθόδοξα για πολιτικό κείμενο άποψης, με μια αναφορά στον Πορτογάλο συγγραφέα και διανοούμενο Φερνάντο Πεσσόα και τον Οδοιπόρο του, από τον οποίο ζητάει να πάρει το δρόμο μέχρι το τέλος ψάχνοντας την αυτογνωσία. Στο δρόμο αυτό πρέπει να προσέξει τα τρία λάθη τα οποία είναι κοινά σε όλα τα «μονοπάτια» :

  1. To Λάθος του Μονοπατιού, να συγχέεις το πραγματικό μονοπάτι με το σκοπό του: Αφορά στη διαλεκτική που πρέπει να υφίσταται μεταξύ της τακτικής και του στρατηγικού στόχου, η οποία απορρίπτει την λογική της «υπεύθυνης» διαχειριστικής Αριστεράς του «εφικτού», αλλά και την επαναστατική στάση που αναπτύσσεται αυθαίρετα, βολονταριστικά, μέσα σε κομματικά στεγανά, μακριά από την γνώση της πραγματικότητας και των συνθηκών που επικρατούν στην κοινωνία.
  2. Το Λάθος του Πανδοχείου, να πάρεις τον μισό δρόμο για το δρόμο ολόκληρο: Η συγκρότηση του ενιαίου Φορέα, η πολιτική μάχη για την συγκρότηση Αριστερής κυβέρνησης, είναι βήματα αποφασιστικά, ορόσημα ίσως, προς το στρατηγικό στόχο. Ο «κυβερνητισμός» όμως δεν αποτελεί αυτοσκοπό της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, αντιθέτως είναι η πρώτη μεγάλη κερδισμένη μάχη για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την πορεία προς την σοσιαλιστική κοινωνία.
  3. Το Λάθος της Σπηλιάς, να πάρεις τη Σπηλιά, που είναι στη βάση του Πύργου, για τον Πύργο τον ίδιο: Η ανάδειξη κυβέρνησης της Αριστεράς δεν σημαίνει και κατάληψη της εξουσίας με μαρξικούς όρους. Γι’ αυτό και η στρατηγική μας κινείται πέρα από την «μειοψηφική-συμπληρωματική» πολιτική πρακτική στην οποία έχει ενσωματωθεί η κεντροαριστερά. Αυτό που διεκδικούμε ως ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολιτική και ένας προγραμματικός λόγος που θα καταστεί «ηγεμονικός» και θα έχει στόχο την κατάκτηση της ιδεολογικής και πολιτικής εξουσίας.

Ο Οδοιπόρος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, ως ο συλλογικός πολυτασικός Φορέας της σύγχρονής Ριζοσπαστικής Αριστεράς και οι Θέσεις του Συνεδρίου, ο χάρτης-πλοηγός μιας συναρπαστικής πορείας προς την Ιθάκη του. Ως γενική παρατήρηση θα ήθελα να τονίσω ότι το αποτέλεσμα της κοπιαστικής-συλλογικής εργασίας για τη διαμόρφωση των Θέσεων είναι επαρκές, με ζωντανή γλώσσα και το πιο σημαντικό είναι ένα κείμενο «εν ζωή», το οποίο μακριά και πέρα από δογματισμούς και «ξύλινη γλώσσα», δίνει το ιδεολογικό-αξιακό πλαίσιο για την περαιτέρω ανάλυση και επεξεργασία του σε προγραμματικό λόγο.

Υπό αυτό το πρίσμα, και περνώντας στην ουσία της παρέμβασης μου για τις θέσεις και το Συνέδριο, η πρώτη επισήμανση για το Μέρος Α’ έχει να κάνει με την ελλειπή αναφορά και κριτική στον «υπαρκτό σοσιαλισμό» και την πλήρη διάψευση και διαστρέβλωση των οραμάτων της Οκτωβριανής Επανάστασης.  Το κείμενο των Θέσεων πρέπει να εμπλουτιστεί με μια ξεκάθαρη διατύπωση-κριτική στο ακόλουθο πλαίσιο :

H πτώση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και η διάδοχη χαοτική κατάσταση, αποκάλυψε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτό που η ανάλυση όλων των στοιχείων οικονομικών, πολιτικών, εθνικών και πολιτιστικών που συγκροτούσαν αυτά τα καθεστώτα αποδείκνυε, ήδη πολλές δεκαετίες πριν. Ότι δηλαδή τα συστήματα που οικοδομήθηκαν με βάση το σταλινικό σύστημα άσκησης της εξουσίας, ήδη από την δεκαετία του 1930, δεν είχαν καμία σχέση με την σοσιαλιστική κοινωνία αλλά αντίθετα σφετερίστηκαν το όραμά της εγκαθιδρύοντας μιαν αυταρχική «δικτατορία του κόμματος του προλεταριάτου». Η εξουσία της εργατικής τάξης έγινε εξουσία του κόμματος, η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της έπαψαν να αποτελούν το υποκείμενο της επανάστασης, το ρόλο ανέλαβε «εργολαβικά» το κόμμα το οποίο αντιμετώπιζε το κοινωνικό περιβάλλον και τους πολίτες ως αντικείμενο στο οποίο το κόμμα θα έδινε νέα μορφή και υπόσταση.

Το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο δράσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, ο στρατηγικός στόχος και το όραμα που θέλει να εμπνεύσει στην ελληνική κοινωνία δεν έχει σχέση και καμία αναφορά στα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και τις σύγχρονες εκδοχές αυτών (Κίνα), στα οποία αναπαράγεται η βάναυση εκμετάλλευση της εργατικής τάξης ενώ η δημοκρατία, οι πολιτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται βάναυσα.

Στο Μέρος Β’ και αναφορικά με την «Κρίση σήμερα» και «Η δράση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και τα διδάγματα της» θα ήθελα να κάνω τις κάτωθι επισημάνσεις:

  1. Η πρωτοφανής κρίση που βιώνουμε είναι απότοκο μιας δεκαετίας πλασματικής ευφορίας, ανεξέλεγκτης κυκλοφορίας χρήματος & επενδυτικών κεφαλαίων, επιθετικής πιστωτικής πολιτικής των τραπεζών και καλλιέργειας της ψευδαίσθησης περί «διαρκούς ανάπτυξης». Σαν αποτέλεσμα, η πλειοψηφία των πολιτών εκλογίκευσε την κρίση ως μια βίαιη και αναγκαία «διόρθωση» του συστήματος, ως εκ τούτου σαν κάτι το προσωρινό, αρνούμενη να αποδεχθεί ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική διαχείρισης της κρίσης αποτελεί την νέα «κανονικότητα» του συστήματος, την νέα βίαιη μετάλλαξη του κοινωνικού-οικονομικού γίγνεσθαι.
  2. Η ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία της αστικής τάξης, το μοντέλο της υπερ-κατανάλωσης, της πλήρους εμπορευματοποίησης των πάντων και της πλαστής ελευθεριότητας που προηγήθηκε τις δεκαετίες πριν το ξέσπασμα της κρίσης είχε σαν αποτέλεσμα ο κόσμος της εργασίας, σε μεγάλο βαθμό να μην αντιπροσωπεύει την άρνηση και απόρριψη των αναγκών που επέβαλε η αστική τάξη και οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.
  3. Ο τρόπος λειτουργίας του κοινοβουλευτικού συστήματος, ο δικομματισμός και η διάρθρωση των κομμάτων σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης παρέπεμψε τις σχέσεις εκπροσώπησης στο αντίστοιχο του «εργολάβου επ’ αντιπαροχή» μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής εξουσίας. Το κίνημα (λαϊκό, εργατικό) ήταν στη θέση του «οπαδού-θεατή», ενώ το «πολιτικό παιχνίδι» όριζε την «διαμεσολάβηση–συναλλαγή» μέσω συνδικαλιστικών φορέων ή/και του κόμματος–επιστάτη με την πολιτική εξουσία–κυβέρνηση. Ο ρόλος του πολίτη εκφυλίστηκε σε αυτό του οπαδού–ψηφοφόρου, όπου ο κυρίαρχος τρόπος αντίδρασης ήταν η ψήφος του κάθε 4 χρόνια.

Στο σημείο «Για μια νέα Μεταπολίτευση» θα ήθελα να κάνω μια ουσιαστική επισήμανση-υπενθύμιση: το πρώτο καθήκον του ενιαίου Φορέα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι να καταρτίσει ένα αριστερό εναλλακτικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση με το οποίο θα απευθυνθεί στη κοινωνία για να ζητήσει την εμπιστοσύνη της. Θα πρέπει να εκφέρει μεστό, αξιόπιστο προγραμματικό λόγο ο οποίος να στηρίζεται σε έναν έντονο και διαρκή πολιτικό ακτιβισμό, μια στρατηγική που να συνδέεται αμφίδρομα με τις κοινωνικές δυνάμεις και να εντάσσεται στην προοπτική κατάληψης της εξουσίας. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να ιδωθεί και το θέμα των συμμαχιών και της Κυβέρνησης της Αριστεράς. Πρώτος στόχος  παραμένει πάντα η ανάσχεση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας και η ανατροπή των μνημονίων. Ακόμη κι αν οι συνθήκες παραμείνουν ατελέσφορες για τη δημιουργία αριστερής κυβέρνησης, σταθερή επιδίωξη πρέπει να είναι η δημιουργία κυβερνητικού σχήματος με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ -ακόμη και ως κυβέρνηση μειοψηφίας με ψήφο ανοχής-  με δράση  σε τέσσερις άξονες :

  1. Κατάργηση των μνημονίων και συνολική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με στόχο την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους αυτού και την κατάρτιση ενός προγράμματος αποπληρωμής με αναπτυξιακές ρήτρες.
  2. Ανάσχεση της ανθρωπιστικής κρίσης, αποκατάσταση αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης για το  σύνολο των πολιτών, «νέα σεισάχθεια» και κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος.
  3. Ανόρθωση και αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών-ελευθεριών και της λειτουργίας του κοινοβουλίου. Καθιέρωση της απλής αναλογικής.
  4. Ανάκτηση – προάσπιση του Δημόσιου Χώρου από τις ιδιωτικοποίησεις και την απαξίωση, θέσπιση κανόνων διαφάνειας και ελέγχου στα Μ.ΜΕ.

Σήμερα, ως απάντηση στην κρίση, προβάλλεται η εφαρμογή σε πανευρωπαϊκή κλίμακα των οργανωμένων από το νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο της Ε.Ε. υπό την καθοδήγηση της Γερμανίας, «ανταγωνιστικών υφέσεων» για λόγους που εξυπηρετούν πρωτίστως τη Γερμανία και σε δεύτερο βαθμό τους δορυφόρους της. Τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι ορατά κυρίως στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου που μαστίζονται από την ύφεση, σε τέτοιο βαθμό που δικαίως γίνεται λόγος για ανθρωπιστική κρίση. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για την Ε.Ε και το ευρώ θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα εξής δεδομένα:

  1. Για την Ριζοσπαστική και εν γένει την Ανανεωτική Αριστερά, η προσέγγιση και η κριτική της Ενωμένης Ευρώπης δεν γίνεται υπό το πρίσμα μιας οικονομίστικης αντίληψης περί υπερεθνικών θεσμών, αλλά αντίθετα αποτελεί τον «ζωτικό της χώρο», πεδίο έντονων ταξικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών αλλά και ταξικής διεθνιστικής πάλης σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό, θεσμικό).
  2. Η δαιμονοποίηση του ευρώ δεν πρέπει να συγκαλύψει την αλήθεια ότι η Γερμανία και η ΕΚΤ, υπέσκαψαν σκοπίμως τα θεμέλια της ίδιας νομισματικής ένωσης που δημιούργησαν, καταστρατηγώντας βασικές αρχές της.
  3. Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα υπό τις παρούσες συνθήκες, θα σημάνει μια βίαιη περαιτέρω καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, ραγδαία οπισθοδρόμηση των παραγωγικών σχέσεων, θα δημιουργήσει δηλ. σύμφωνα με την μαρξική αντίληψη έναν οικονομικό & παραγωγικό ανορθολογισμό, ο οποίος θα πρέπει να «διορθωθεί» πριν υπάρξει εντέλει ανάπτυξη και επανένταξη στον ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο.
  4. Η συζήτηση για το ευρώ, πρέπει να έχει ως αφετηρία την «θέση» που πρέπει να έχει η Ελλάδα στον Ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Να έχει αποσαφηνίσει τους παραγωγικούς και αναπτυξιακούς στόχους που θέλει να επιτύχει, στους οποίους το «νόμισμα» παίζει καθοριστικό ρόλο ως βασικό εργαλείο χάραξης οικονομικής πολιτικής.

Η θέση για παραμονή στο ευρώ με την ταυτόχρονη διαμόρφωση ενός κοινού ευρωπαϊκού μετώπου της Αριστεράς με σύνθημα «καμία θυσία για το νόμισμα» είναι ο δύσκολος δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε. Σε επίπεδο προτάσεων και θεσμικών παρεμβάσεων πρέπει να επιμείνουμε στον ορισμό της ΕΚΤ σαν τελικού «πιστωτή» και εγγυητή του χρέους εντός της Ευρωζώνης, στην κοινή διαχείριση αγοράς και έκδοσης ομολόγων, την κοινωνικοποίηση του εσωτερικού χρέους χωρών-μελών της Ευρωζώνης με μεταφορά «πόρων» από τις «πλεονασματικές» στις «ελλειμματικές» περιοχές της ένωσης, στην ενιαία εποπτεία και κανόνες του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Τέλος για το «Καταστατικό του νέου Κόμματος» μια εισαγωγική παρατήρηση είναι ότι σε αντίθεση με το κείμενο των Θέσεων, το σχέδιο για το Καταστατικό είναι ένα άνευρο κείμενο χωρίς έμπνευση και ρηξικέλευθες προτάσεις για το ενιαίο πολυτασικό Κόμμα των Μελών. Ο ρόλος και η οργανωτική διάρθρωση του πολιτικού φορέα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς θεωρώ ότι θα πρέπει να είναι αυτός του «συλλογικού διανοούμενου» με ευέλικτο οργανωτικό μοντέλο που θα επιτρέπει την οριζόντια επικοινωνία εντός του Φορέα και την αλληλεπίδραση με ότι πρωτοπόρο και νέο έχουν να επιδείξουν οι κοινωνικοί αγώνες , κινήματα, «θεματικές» ομάδες πίεσης κλπ. σε εθνικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο. Το Κόμμα θα πρέπει να αποτελεί ένα «ζωντανό οργανισμό», να καταστεί το «ζωτικό κέντρο» ενοποίησης και ενσωμάτωσης των ιδεών και ρευμάτων σκέψης στο επίπεδο της στρατηγικής, του προγραμματικού λόγου και πολιτικής-κομματικής δράσης.

Παραθέτω προτάσεις για την οργανωτική συγκρότηση του Κόμματος:

  1. Η Τοπική Οργάνωση Μελών αποτελεί το θεμελιώδες κύτταρο του Κόμματος, συγκροτείται στη γεωγραφική βάση των Δήμων της επικράτειας και εκεί εντάσσονται όλα τα Μέλη. Το αμέσως επόμενο οργανωτικό επίπεδο είναι η Περιφερειακή Οργάνωση σύμφωνα με τις Περιφέρειες της επικράτειας. Η Οργάνωση Μελών εξασφαλίζει με απόλυτη διαφάνεια την οικονομική της αυτοτέλεια. Δίδεται απόλυτη ευχέρεια και πρωταγωνιστικός ρόλος στις Οργανώσεις Μελών και Περιφερειακές Οργανώσεις για την ανάδειξη υποψηφίων του κόμματος σε Αυτοδιοικητικό επίπεδο αλλά και για την κατάρτιση υποψηφίων στις βουλευτικές εκλογές.
  2. Καταργούνται οι κλαδικές οργανώσεις και η συνδικαλιστική δράση-ένταξη συγκροτείται σε επίπεδο Παράταξης.
  3. Ο Πρόεδρος του κόμματος εκλέγεται από την Κεντρική Επιτροπή. Εκλογή Προέδρου από το Συνέδριο σημαίνει την δημιουργία ενός μονοπρόσωπου οργάνου λογική που είναι εκτός της αντίληψης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
  4. Για την αυτοδιάλυση των φορέων που συγκροτούν το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, στο βαθμό που σωστά καταργούνται προνόμια και αναλογικές ποσοστώσεις, δεν αποτελεί πρόβλημα η πρόβλεψη μεταβατικού διαστήματος για την αυτοδιάλυση αυτών.
  5. Σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής συγκροτούνται πέντε αυτοτελείς Τομείς – Θεματικές ενότητες για την επεξεργασία θέσεων και την πολιτική δράση του Κόμματος : (α) Παιδείας – Πολιτισμού – Αθλητισμού, (β) Οικονομικού Σχεδιασμού & Εργασίας, (γ) Ανάπτυξης – Περιβάλλοντος (δ) Θεσμοί – Πολιτικές Ελευθερίες & Ανθρώπινα Δικαιωμάτα (ε) Υγείας & Κοινωνικής Μέριμνας. Παράλληλα δημιουργούνται Γραμματεία Τεκμηρίωσης & Μ.ΜΕ και Γραμματεία Διεθνών Σχέσεων υπό την εποπτεία της Κ.Ε.
  6. Δεν υφίσταται πλέον ο πειθαρχικός έλεγχος της διαγραφής μέλους παρά μόνο η οικειοθελής αποχώρηση μέλους. Οι πειθαρχικές κυρώσεις που μπορούν να επιβληθούν είναι στην αποκλειστική αρμοδιότητα της ολομέλειας της Τοπικής Οργάνωσης Μελών, με ποινές που θα αφορούν στην στέρηση δικαιώματος ψήφου ή/και συμμετοχής και εκλογής του Μέλους στις διαδικασίες και τα όργανα του Κόμματος για καθορισμένο χρονικό διάστημα. Η έγκληση Μέλους θα πρέπει να αφορά την παραβίαση ηθικών και αξιακών αρχών του Κόμματος, όπως αποτυπώνονται στο κείμενο των Θέσεων παρά πολιτικές επιλογές και δράσεις που αντιβαίνουν την πολιτική δράση του Κόμματος όπως υπαγορεύονται από την πλειοψηφία.

Το 1ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα πραγματοποιηθεί σε μια ιδιαίτερα κομβική, ιστορική περίοδο για την χώρα μας αλλά και την Ευρώπη στο σύνολό της. Σήμερα, στην ελληνική κοινωνία, αναμετρώνται δύο ιστορικά ρεύματα που διαμόρφωσαν την σύγχρονη Ελληνική Ιστορία. Από τη μια η παράδοση του ενωτικού παλλαϊκού ΕΑΜ, της ΕΔΑ, της νεολαίας των Λαμπράκηδων, του αντιδικτακτορικού αγώνα και της ανανεωτικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς απέναντι στην Δεξιά της υποτέλειας και της εξάρτησης, των δοσίλογων, της Βάρκιζας, της ΕΡΕ και του απάνθρωπου νεοφιλελευθερισμού της δεκαετίας του ‘90.

Σήμερα με όρους 21ου αιώνα το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ πρέπει να δώσει την ιστορική απάντηση «τι θα γινόταν εαν», δεν υπονομευόταν το ΕΑΜ και η ΕΔΑ, αν η Αριστερά τολμούσε την ανανέωση απέναντι στο δογματισμό και τον κομματικό τυχοδιωκτισμό, αν η Αριστερά ως όλον έκανε την «πολιτική ανάσχεση» πριν ένα χρόνο στις εκλογές.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο, η Ιστορία έθεσε τις συντεταγμένες.

*Μηχανικός Μηχανολόγος, μέλος της Τ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Λυκόβρυσης-Πεύκης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στέλιος Ελληνιάδης

ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο

του Βένιου τα καμώματα

Καιρός ήταν να μπούμε στην ψηφιακή εποχή. Μιας που έτσι κι αλλιώς γράφω, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν εδώ είτε δικά μου κείμενα είτε κείμενα που τράβηξαν την προσοχή μου. Καλως ήρθατε!

ΣΥΡΙΖΑ/EKM Χολαργού - Παπάγου

Μονόδρομοι υπάρχουν μόνο όταν ο καθένας πορεύεται μόνος του

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

Επιμέλεια: Στρατής Μπουρνάζος - Συντακτική ομάδα: Μάνος Αυγερίδης, Μαρία Καλαντζοπούλου, Ιωάννα Μεϊτάνη, Στρατής Μπουρνάζος

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: