ΣΤΟ ΔΡΟ­ΜΟ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΥ­ΝΕ­ΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ

Αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ άρθρου του Πάνου Λάμπρου.

 

Να ξε­χω­ρί­σου­με τα σπου­δαία α­πό τα α­σή­μα­ντα 

Μπο­ρεί ε­πι­σή­μως το συ­νέ­δριο να ο­νο­μά­ζε­ται ι­δρυ­τι­κό –ε­μείς προ­τι­μά­με να το ο­νο­μά­ζου­με πρώτο-, αλ­λά ό­λοι και ό­λες συμ­φω­νούν ό­τι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έ­χει μια δε­κά­χρο­νη δια­δρο­μή με πολ­λές γραμ­μέ­νες σε­λί­δες, που έ­χουν δια­μορ­φώ­σει ταυ­τό­τη­τα και στίγ­μα. Δεν αρ­χί­ζου­με α­πό το μη­δέν. Δεν θα σκια­γρα­φή­σου­με τώ­ρα τη μορ­φή του. Υπάρ­χει! Τη δια­μόρ­φω­σε μέ­σα α­πό τη δρά­ση των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των, α­πό τη συμ­με­το­χή του στο Κοι­νω­νι­κό Φό­ρου­μ, α­πό τις με­γά­λες πο­λι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές πρω­το­βου­λίες που πή­ρε, α­πό την πε­ρίο­δο «για ό­λα φταίει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ». Σε ό­λα αυ­τά, στις μι­κρές και με­γά­λες μά­χες, ο κό­σμος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ α­να­μείχ­θη­κε δη­μιουρ­γι­κά, ξε­πέ­ρα­σε α­γκυ­λώ­σεις και στε­ρεό­τυ­πα του πα­ρελ­θό­ντος, έ­γι­νε έ­να και πολ­λά μα­ζί. Υπήρ­ξαν, δη­λα­δή, ου­σια­στι­κά βή­μα­τα στην κα­τεύ­θυν­ση της α­να­σύν­θε­σης. Γι’ αυ­τό, άλ­λω­στε, ε­μείς οι δυ­νά­μεις της Α­ΝΑ­ΣΑ, έ­χου­με κά­θε λό­γο να υ­πε­ρα­σπί­ζου­με την ι­δέα του με­τα­σχη­μα­τι­σμού του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σε ε­νιαίο πο­λυ­τα­σι­κό κόμ­μα της ρι­ζο­σπα­στι­κής α­ρι­στε­ράς. Η υ­πό­θε­ση αυ­τή δεν εί­ναι ορ­γα­νω­τι­κή, αλ­λά βα­θιά ι­δε­ο­λο­γι­κή και πο­λι­τι­κή δια­δι­κα­σία. Υπό αυ­τή την έν­νοια, προ­σεγ­γί­σεις ορ­γα­νω­τι­κού τύ­που ό­χι μό­νο δεν βο­η­θούν, αλ­λά στε­ρούν α­πό το εγ­χεί­ρη­μα τη δυ­να­μι­κή του. Το αν θα προ­χω­ρή­σει με ε­πι­τυ­χία το εγ­χεί­ρη­μα, θα ε­ξαρ­τη­θεί α­πό την ε­νερ­γό συμ­με­το­χή των αν­θρώ­πων που θα πρέ­πει να κά­νουν δι­κή τους υ­πό­θε­ση την ευό­δω­σή του. Δη­λα­δή, α­πό την υ­λο­ποίη­ση του συν­θή­μα­τος «ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­σαι ε­σύ». Η ε­μπλο­κή ό­σο το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρων αν­θρώ­πων α­πό τα «κά­τω ρά­φια» της κοι­νω­νίας, της νε­ο­λαίας, των μι­σθω­τών και των α­νέρ­γων, ό­σων α­να­στο­χά­ζο­νται λό­γω της νέ­ας κοι­νω­νι­κής τους θέ­σης, εί­ναι ό­χι α­πλώς χρή­σι­μη, αλ­λά αυ­τή που θα κρί­νει τε­λι­κά τη δυ­να­μι­κή του εγ­χει­ρή­μα­τος.

Για να έ­χει ε­πι­τυ­χία η υ­πό­θε­ση αυ­τή, θα χρεια­στεί να προ­χω­ρά­με ρω­τώ­ντας την κοι­νω­νία κα­θη­με­ρι­νά, δρώ­ντας μέ­σα στην κοι­νω­νία, ε­πα­να­σχε­διά­ζο­ντας δο­μι­κά φυ­σιο­γνω­μι­κά στοι­χεία της σύγ­χρο­νης α­ρι­στε­ράς. Κρα­τώ­ντας ό­σα μας έ­κα­ναν πε­ρή­φα­νους και πε­ρή­φα­νες, ό­σα μας έ­μα­θαν ό­τι α­ρι­στε­ρά ση­μαί­νει α­νι­διο­τέ­λεια, αλ­λη­λεγ­γύη, προ­σφο­ρά. Όσα στοι­χεία ε­νι­σχύουν τη συλ­λο­γι­κό­τη­τα. Όσα φέρ­νουν στο προ­σκή­νιο τη δη­μο­κρα­τία μέ­σα στο κόμ­μα, τις α­ντιιε­ραρ­χι­κές και α­ντιε­ξου­σια­στι­κές σχέ­σεις στη λει­τουρ­γία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Στους δρό­μους και ό­χι στους δια­δρό­μους

Η ε­πι­τυ­χία, τέ­λος, θα κρι­θεί κυ­ρίως στους δρό­μους και ό­χι στους δια­δρό­μους του συ­νε­δρίου. Θα κρι­θεί α­πό την ω­ρι­μό­τη­τα ό­λων μας. Από τη δυ­να­τό­τη­τά μας να ξε­χω­ρί­σου­με τα σπου­δαία α­πό τα α­σή­μα­ντα. Και το σπου­δαίο εί­ναι να συ­γκρο­τή­σου­με έ­να κόμ­μα ό­χι μό­νο για μια πι­θα­νή δια­κυ­βέρ­νη­ση της α­ρι­στε­ράς, αλ­λά έ­να κόμ­μα και για το αύ­ριο, για την ί­δια την κοι­νω­νία. Σπου­δαίο εί­ναι να πά­ρου­με πρω­το­βου­λίες, να ορ­γα­νώ­σου­με α­ντι­στά­σεις, να δια­μορ­φώ­σου­με θέ­σεις που θα συ­νε­γεί­ρουν συ­νει­δή­σεις, θα συ­σπει­ρώ­σουν τη μια α­πό τις δυό όχ­θες στην ε­πο­χή της βαρ­βα­ρό­τη­τας.
Σπου­δαίο εί­ναι να α­πο­δεί­ξου­με στην πρά­ξη ό­τι εί­μα­στε ε­νω­μέ­νοι μέ­σα α­πό τις δια­φο­ρές μας, ό­τι εί­μα­στε έ­τοι­μοι και έ­τοι­μες ό­πο­τε χρεια­στεί να συ­γκρου­στού­με με τα με­γά­λα συμ­φέ­ρο­ντα.

Σπου­δαίο εί­ναι να α­πο­δει­κνύου­με κα­θη­με­ρι­νά ό­τι στο κά­δρο του συ­στή­μα­τος δεν υ­πάρ­χει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ό­τι θέ­λου­με μα­ζί με τους «α­πό κά­τω», με τους α­πο­κλει­σμέ­νους, με τον κό­σμο των πλα­τειών, τη νε­ο­λαία, να βά­λου­με τα θε­μέ­λια για μια ρι­ζι­κά νέα κοι­νω­νία.

Σπου­δαίο εί­ναι να α­πο­δεί­ξου­με ό­τι ξέ­ρου­με να συ­ζη­τά­με ου­σια­στι­κά και να βρί­σκου­με λύ­σεις.

Σπου­δαίο εί­ναι να μην περ­πα­τή­σου­με, ως προς τη δο­μή ορ­γά­νω­σης, το δρό­μο που χά­ρα­ξαν άλ­λοι, αλ­λά να α­να­κα­λύ­ψου­με νέ­ους, συμ­βα­τούς με τις α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κές μας ι­δέες.

Σπου­δαίο εί­ναι να εί­μα­στε συ­νε­πείς σε ό­σα ε­ξαγ­γέλ­λου­με.

Σπου­δαίο εί­ναι να α­να­βαθ­μί­σου­με την αλ­λη­λεγ­γύη για ό­λους, να α­νοι­χτού­με στον κό­σμο της ερ­γα­σίας, να κα­λέ­σου­με τους με­τα­νά­στες και τις με­τα­νά­στριες σε κοι­νό α­γώ­να.

Σπου­δαίο εί­ναι να βγού­με α­πό το 1ο συ­νέ­δριό μας με την αί­σθη­ση ό­τι νι­κη­τής εί­ναι μό­νο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ό­χι έ­να μέ­ρος του.

Δύ­σκο­λο; Μπο­ρεί, αλ­λά έ­τσι κι αλ­λιώς έ­χου­με α­να­λά­βει έ­να τρο­μα­χτι­κά δύ­σκο­λο έρ­γο: την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση της κοι­νω­νίας α­πό το ζυ­γό της ε­ξα­θλίω­σης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στέλιος Ελληνιάδης

ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο

του Βένιου τα καμώματα

Καιρός ήταν να μπούμε στην ψηφιακή εποχή. Μιας που έτσι κι αλλιώς γράφω, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν εδώ είτε δικά μου κείμενα είτε κείμενα που τράβηξαν την προσοχή μου. Καλως ήρθατε!

ΣΥΡΙΖΑ/EKM Χολαργού - Παπάγου

Μονόδρομοι υπάρχουν μόνο όταν ο καθένας πορεύεται μόνος του

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

Επιμέλεια: Στρατής Μπουρνάζος - Συντακτική ομάδα: Μάνος Αυγερίδης, Μαρία Καλαντζοπούλου, Ιωάννα Μεϊτάνη, Στρατής Μπουρνάζος

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: