ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

Αναδημοσίευση από το RProject.gr άρθρου του Γιώργου Σαπουνά.

 

Οι οργανωτικές προτάσεις του προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ για την άμεση αυτοδιάλυση των συνιστωσών και την κατάργηση του δικαιώματος συγκρότησης διακριτής λίστας από τις εσωκομματικές τάσεις για την εκλογή στα όργανα του κόμματος στρέφουν την συζήτηση στα «οργανωτικά ζητήματα» με κίνδυνο να υποτιμηθεί το πολιτικό τους περιεχόμενο και εν γένει η πολιτική συζήτηση.

Η γε­νι­κή και παν­θο­μο­λο­γη­μέ­νη ρήση πως «το ορ­γα­νω­τι­κό είναι πο­λι­τι­κό» απο­κτά συ­γκε­κρι­μέ­νη διά­στα­ση στις συ­γκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες.

Οι ρυθ­μί­σεις που σή­με­ρα συ­ζη­τά­με στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ακόμη και η γε­νι­κευ­μέ­νη κα­τα­στα­τι­κή πρό­τα­ση πα­ρου­σιά­ζο­νται ως ρυθ­μί­σεις «πα­ντός και­ρού» που θα συ­νο­δεύ­ουν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για τις επό­με­νες δε­κα­ε­τί­ες. Ωστό­σο αυτή προ­σέγ­γι­ση και επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία είναι λαν­θα­σμέ­νη. Οι ορ­γα­νω­τι­κές προ­τά­σεις έχουν συ­γκε­κρι­μέ­νο πο­λι­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο που ανα­δύ­ε­ται από τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της πε­ριό­δου και συ­γκε­κρι­μέ­να από τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της κρί­σης και όχι μιας κά­ποιας «κα­νο­νι­κό­τη­τας».

Ακρι­βώς στα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της κρί­σης οφεί­λε­ται το πρω­το­φα­νές ιστο­ρι­κά φαι­νό­με­νο της εκλο­γι­κής εκτί­να­ξης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (σε συν­δυα­σμό ασφα­λώς με τις επι­λο­γές του) κάτι που δεν συ­νέ­βη σε «κα­νο­νι­κές» συν­θή­κες. Μέσα στην τα­ξι­κή και κοι­νω­νι­κή πό­λω­ση που προ­κά­λε­σε και προ­κα­λεί η κρίση και η μνη­μο­νια­κή αντι­με­τώ­πι­σή της από το αστι­κό μπλοκ, ο λαός ψή­φι­σε με πρω­το­φα­νή κρι­τή­ρια πέρα κι έξω από τα συ­νή­θη «θε­σμι­κά» και επι­κοι­νω­νια­κά κρι­τή­ρια. Επέ­λε­ξε σε με­γά­λη κλί­μα­κα την ρήξη, την προ­ο­πτι­κή «εκτός πλαι­σί­ου», την «κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς».

Εάν η πε­ρί­ο­δος χάσει αυτά τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της και επι­στρέ­ψει σε μια νέα ισορ­ρο­πία «κα­νο­νι­κό­τη­τας» που θα ση­μαί­νει την απο­δο­χή της τα­ξι­κής επί­θε­σης ως μοι­ραί­ας και ανα­πό­φευ­κτης, τότε η υπό­θε­ση της «κυ­βέρ­νη­σης της αρι­στε­ράς» θα έχει χαθεί.

Στο υπό­βα­θρο αυτής της δια­δι­κα­σί­ας βρί­σκε­ται η μάχη των ιδεών και της στρα­τη­γι­κής. Ανοί­γει σε όλη της την έκτα­ση και το βάθος όσο κι αν το πλαί­σιο αυτής της αντι­πα­ρά­θε­σης δεν έχει τα «κλασ­σι­κά» χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά σε τούτη τη «με­τα­μο­ντέρ­να εποχή».

Για τον τα­ξι­κό και πο­λι­τι­κό αντί­πα­λο η επι­λο­γή της διεκ­δί­κη­σης της ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κής ηγε­μο­νί­ας είναι απο­λύ­τως ξε­κά­θα­ρη. Ο Σα­μα­ράς επι­τί­θε­ται όχι μόνο στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά στις αρι­στε­ρές ιδέες και αξίες συ­νο­λι­κά. Ας ανα­ρω­τη­θού­με πόσο βοη­θά­ει την υπό­θε­ση της υπε­ρά­σπι­σης και διεκ­δί­κη­σης των αρι­στε­ρών ιδεών μια προ­σέγ­γι­ση του αρι­στε­ρού κόμ­μα­τος που αμ­φι­σβη­τεί την εξα­σφά­λι­ση των δι­καιω­μά­των της μειο­ψη­φί­ας μέσα στο κόμμα ως μέτρο δη­μο­κρα­τι­κής λει­τουρ­γί­ας και προ­βά­λει ένα κόμ­μα­που μοιά­ζει­μο­νο­λι­θι­κό­και προ­ε­δρο­κε­ντρι­κό.

Το υ­πό­βα­θρο των δια­φο­ρε­τι­κών από­ψε­ων μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ βρί­σκε­ται στην ανα­γνώ­ρι­ση των όρων της ρα­γδαί­ας αύ­ξη­σης της εκλο­γι­κής του επιρ­ρο­ής στις προη­γού­με­νες εκλο­γές του Μάη και Ιούνη. Είναι προ­φα­νές ότι δεν βγά­λα­με όλοι τα ίδια συ­μπε­ρά­σμα­τα. Ωστό­σο η δυ­να­τό­τη­τα να συ­ζη­τά­με γι αυτές τις δια­φο­ρές και μά­λι­στα χωρίς να φο­βό­μα­στε τον δη­μό­σιο χα­ρα­κτή­ρα αυτής της συ­ζή­τη­σης αλλά συ­νο­μο­λο­γώ­ντας το μέτρο και τα όριά της είναι ο πλού­τος και η δύ­να­μη της αρι­στε­ράς. Η ίδια η αντι­με­τώ­πι­ση της ανά­γκης γι αυτή την συ­ζή­τη­ση και οι όροι της διε­ξα­γω­γής της είναι στοι­χείο ιδε­ο­λο­γί­ας και ορά­μα­τος.

Ωστό­σο δυ­στυ­χώς δεν συμ­βαί­νει κάτι τέ­τοιο μέχρι σή­με­ρα αλλά το αντί­θε­το. Γι αυτό εμ­φα­νί­ζε­ται εδώ και πολ­λούς μήνες με­γά­λη από­κλι­ση, αν όχι πλή­ρης αντί­φα­ση σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις, ανά­με­σα στον δη­μό­σιο λόγο και τα κεί­με­να και τις απο­φά­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Η συ­ζή­τη­ση για τις εκτι­μή­σεις και την γραμ­μή έχει ανοί­ξει ήδη από την επο­μέ­νη των εκλο­γών του Ιούνη και διε­ξά­γε­ται με στρε­βλό τρόπο. Έχει δια­τυ­πω­θεί δη­μό­σια η άποψη, απ’ τα πιο επί­ση­μα χείλη, πως η επι­λο­γή του συν­θή­μα­τος «κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς» ήταν σωστή για τον Μάη αλλά όχι για τον Ιούνη και ίσως κό­στι­σε την απώ­λεια της κυ­βέρ­νη­σης τότε. Επί­σης έχουν γίνει μια σειρά από επι­λο­γές που απο­σκο­πούν στην οι­κο­δό­μη­ση της εντύ­πω­σης της «θε­σμι­κής απο­δο­χής» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (συ­γκε­κρι­μέ­νες επι­λο­γέ­ς τα­ξι­διών στο εξω­τε­ρι­κό, ομι­λί­ες στα ιδρύ­μα­τα Κα­ρα­μαν­λή, interpost, levy, στον ΣΕΒ κ.α)

Όλες αυτές οι επι­λο­γές αλλά και οι δη­λώ­σεις προ­βε­βλη­μέ­νων στε­λε­χών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στα ΜΜΕ που αλ­λοιώ­νουν ή και αλ­λά­ζουν εντε­λώς τις ρι­ζο­σπα­στι­κές θέ­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όπως αυτές είναι δια­τυ­πω­μέ­νες στα κεί­με­να και στις απο­φά­σεις του, πρω­τί­στως δε για τον χα­ρα­κτή­ρα και το πε­ριε­χό­με­νο της κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς, συ­νη­γο­ρούν στην δη­μιουρ­γία ενός κλί­μα­τος υπο­χώ­ρη­σης από το ρι­ζο­σπα­στι­κό και ρη­ξια­κό πε­ριε­χό­με­νο της γραμ­μής του. Δυ­στυ­χώς ήδη σε πολ­λές με­τρή­σεις της κοι­νής γνώ­μης ση­μειώ­νε­ται με­γά­λο πο­σο­στό και δει με­τα­ξύ των ψη­φο­φό­ρων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, πω­ςμια εν­δε­χό­με­νη­κυ­βέρ­νη­σή του δεν πρό­κει­ται καν να κα­ταρ­γή­σει το μνη­μό­νιο!

Ωστό­σο στην ίδια αυτή συ­γκυ­ρία συμ­βαί­νουν πολύ σο­βα­ρές ανα­κα­τα­τά­ξεις και γε­γο­νό­τα εκ των οποί­ων δύο απο­τε­λούν πραγ­μα­τι­κό σταθ­μό για την εξα­γω­γή συ­μπε­ρα­σμά­των και την επι­λο­γή διορ­θω­τι­κών κι­νή­σε­ων από την πλευ­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Το πρώτο γε­γο­νός αφορά στην κυ­πρια­κή εμπει­ρία που ανέ­δει­ξε την δυ­σκο­λία, αν όχι την πα­ντε­λή αδυ­να­μία, να υπε­ρα­σπι­στεί κα­νείς πει­στι­κά την δυ­να­τό­τη­τα «αναί­μα­κτης» δια­πραγ­μά­τευ­σης με την τρόι­κα και τους δα­νει­στές χωρίς το εν­δε­χό­με­νο να αμ­φι­σβη­τή­σει η κυ­βέρ­νη­ση που προ­τί­θε­ται να ανα­τρέ­ψει το μνη­μό­νιο και την λι­τό­τη­τα άμεσα, την πα­ρα­μο­νή της χώρας στην ευ­ρω­ζώ­νη. Εξάλ­λου στους μήνες που ακο­λού­θη­σαν ακού­στη­καν και ακού­γο­νται φωνές που αμ­φι­σβη­τούν το όριο του ευρώ και την ίδια την δομή της ΟΝΕ και της ΕΕ, όπως του Λα­φο­ντέν και του Με­λαν­σό από την αρι­στε­ρά της Γερ­μα­νί­ας και της Γαλ­λί­ας, δη­λα­δή των με­γα­λύ­τε­ρων και ισχυ­ρό­τε­ρων­χω­ρών που βρί­σκο­νται στο κέ­ντρο της ΟΝΕ και της ΕΕ.

Το δεύ­τε­ρο γε­γο­νός είναι ακόμη πιο σο­βα­ρό και αφορά στην απερ­γία της ΟΛΜΕ. Στην πρό­σφα­τη αυτή αντι­πα­ρά­θε­ση του κλά­δου των κα­θη­γη­τών με την κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν κα­τά­φε­ρε να εκτι­μή­σει το αντι­κει­με­νι­κό πλαί­σιο της τα­ξι­κής και πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης που συ­νι­στού­σε αυτή η απερ­γία και το ου­σια­στι­κό της πε­ριε­χό­με­νο. Πέρα από τα επι­βε­βλη­μέ­να κα­θή­κο­ντα της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς απέ­να­ντι στα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα που εκ­προ­σω­πεί (τα οποία δυ­στυ­χώς κα­νείς χώρος της αρι­στε­ράς δεν δι­καιού­ται να καυ­χιέ­ται ότι προ­σπά­θη­σε ως το τέλος να εκ­πλη­ρώ­σει), η απερ­γία της ΟΛΜΕ στην τρέ­χου­σα συ­γκυ­ρία αυ­τό­μα­τα «ανέ­λα­βε» τον ρόλο της πο­λι­τι­κής απερ­γί­ας ενά­ντια στο μνη­μό­νιο, μιας απερ­γί­ας με συ­νέ­πειες για όλον τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας. Αντί­στοι­χα αντι­κει­με­νι­κά και αυ­τό­μα­τα χρε­ώ­θη­κε στο κόμμα που διεκ­δι­κεί την κυ­βέρ­νη­ση με στόχο την ανα­τρο­πή του μνη­μο­νί­ου, δη­λα­δή στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.  Η αδυ­να­μία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να απο­φα­σί­σει την, χωρίς δι­σταγ­μούς και προ­ϋ­πο­θέ­σεις, στή­ρι­ξη του αγώνα αυτού τον οδή­γη­σε να βρί­σκε­ται εκτε­θει­μέ­νος στα μάτια όλης της κοι­νω­νί­ας πως, στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, απο­συν­δέ­ει τις κυ­βερ­νη­τι­κές φι­λο­δο­ξί­ες και στό­χους του από την κοι­νω­νι­κή κί­νη­ση και αντί­στα­ση, απέ­να­ντι μά­λι­στα στο πλέον αυ­ταρ­χι­κό και αντι­δη­μο­κρα­τι­κό μέτρο της επι­στρά­τευ­σης από την κυ­βέρ­νη­ση. Αν όμως δεν είναι η απο­φα­σι­στι­κή και συ­γκρου­σια­κή διά­θε­ση του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος, που με την πρω­το­πο­ρία κά­ποιου κλά­δου – εν προ­κει­μέ­νω της ΟΛΜΕ – βάζει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για έναν ευ­ρύ­τε­ρο ερ­γα­τι­κό και κοι­νω­νι­κό ξε­ση­κω­μό, το όχημα για την κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, τότε ποιο είναι;

Οφεί­λου­με έστω και τώρα να βγά­λου­με χρή­σι­μα συ­μπε­ρά­σμα­τα για τις δυ­να­τό­τη­τες και την προ­ο­πτι­κή που κρύ­βε­ται στα υψηλά εκλο­γι­κά πο­σο­στά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Δια­τυ­πώ­νε­ται η άποψη πως το πιο ση­μα­ντι­κό είναι να συ­ζη­τή­σου­με τι θα κά­νου­με εάν μετά τις εκλο­γές βρε­θεί ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρώτο κόμμα. Η προ­σέγ­γι­ση αυτή είναι λαν­θα­σμέ­νη. Ο τρό­πος με τον οποίο θα φτά­σει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στις εκλο­γές είναι αυτός που θα κα­θο­ρί­σει και το πο­σο­στό του και κυ­ρί­ως τις επι­λο­γές του μετά απ’ αυτές. Και αυτός ο τρό­πος πρέ­πει άμεσα να διορ­θω­θεί στην κα­τεύ­θυν­ση μιας νέας ρι­ζο­σπα­στι­κής αντε­πί­θε­σης στην σκλη­ρή, αυ­ταρ­χι­κή και ακρο­δε­ξιά ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κή επί­θε­ση της τρι­κομ­μα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης Σα­μα­ρά και της τρόι­κας.

Αυτό είναι και το ου­σια­στι­κό πο­λι­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο της συ­ζή­τη­σης για τις ορ­γα­νω­τι­κές ρυθ­μί­σεις. Είναι σφάλ­μα να πιέ­ζε­ται ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από την κα­θε­στω­τι­κή προ­πα­γάν­δα του Σα­μα­ρά για τις συ­νι­στώ­σες και τις τά­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Πρέ­πει να ανα­λο­γι­στού­με εάν αυτή είναι η ατζέ­ντα του λαού. Εάν γι αυ­τούς τους λό­γους, την ύπαρ­ξη δη­λα­δή συ­νι­στω­σών και τά­σε­ων στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν ορ­γα­νώ­νο­νται μα­ζι­κά στο κόμμα οι ερ­γα­τι­κές και λαϊ­κές στρα­τιές π.χ. των κα­θη­γη­τών, των ερ­γα­ζό­με­νων στις συ­γκοι­νω­νί­ες, στο ΜΕΤΡΟ, στα πλοία και στα λι­μά­νια, στα ερ­γο­στά­σια που κλεί­νουν, στα κι­νή­μα­τα για την υπε­ρά­σπι­ση του πε­ρι­βάλ­λο­ντος όπως στην Χαλ­κι­δι­κή, οι άνερ­γοι, οι συ­ντα­ξιού­χοι, η νε­ο­λαία κ.λ.π.

Πρέ­πει να δια­ψεύ­σου­με δη­μο­σιεύ­μα­τα που μι­λούν για την απαί­τη­ση να ητ­τη­θούν οι αρι­στε­ρές, ρι­ζο­σπα­στι­κές φωνές μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως κρι­τή­ριο κυ­βερ­νη­σι­μό­τη­τας.

Αυτές είναι οι δια­κυ­βεύ­σεις του επερ­χό­με­νου συ­νε­δρί­ου. Η Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα θα δώσει την μάχη ως το τέλος για να πεί­σει το κόμμα, την βάση και τα στε­λέ­χη του, πως ο δρό­μος της πλα­τιάς εσω­τε­ρι­κής δη­μο­κρα­τί­ας είναι αυτός που συ­νά­δει και συν­δυά­ζε­ται με την  γραμ­μή μιας νέας τολ­μη­ρής και ανα­τρε­πτι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης των θέ­σε­ων και της πο­λι­τι­κής πρα­κτι­κής, είναι ο δρό­μος της Αρι­στε­ράς και της ελ­πί­δας για μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς στην Ελ­λά­δα που θα προ­κα­λέ­σει ανα­τρε­πτι­κές εξε­λί­ξει­ςμε σο­σια­λι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση σε όλη την Ευ­ρώ­πη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στέλιος Ελληνιάδης

ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο

του Βένιου τα καμώματα

Καιρός ήταν να μπούμε στην ψηφιακή εποχή. Μιας που έτσι κι αλλιώς γράφω, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν εδώ είτε δικά μου κείμενα είτε κείμενα που τράβηξαν την προσοχή μου. Καλως ήρθατε!

ΣΥΡΙΖΑ/EKM Χολαργού - Παπάγου

Μονόδρομοι υπάρχουν μόνο όταν ο καθένας πορεύεται μόνος του

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

Επιμέλεια: Στρατής Μπουρνάζος - Συντακτική ομάδα: Μάνος Αυγερίδης, Μαρία Καλαντζοπούλου, Ιωάννα Μεϊτάνη, Στρατής Μπουρνάζος

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: