ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ, ΠΟΛΥΤΑΣΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΕΚΦΩΝΗΣΕΙΣ

Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 25/11/2012 συζήτησης του Σίμου Χ. με πέντε πολιτικούς επιστήμονες (Άλκης Ρήγος, Μιχάλης Σπουρδαλάκης, Χρύσανθος Τάσσης, Χριστόφορος Βερναρδάκης, Κώστας Ελευθερίου) για όλα όσα η Αριστερά συζητάει από τότε που αποφάσισε να οργανώσει τη δράση της: Τι κόμμα θέλουμε, ποια η σχέση του κόμματος με το κράτος και την εξουσία, ποια η σχέση του οργανωμένου φορέα με τα κοινωνικά κινήματα; Ερωτήματα παλιά και νέα, απαντήσεις για το παρόν, για το μέλλον, αλλά και για την ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ και την ιστορία της Αριστεράς.

Άλκης Ρήγος: Νέα κατάσταση, νέα οργανωτικά καθήκοντα

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διανύσει οκτώ χρόνια ζωής από τον χώρο του βήματος διαλόγου το 2004, μέχρι εδώ. Εκείνο το οποίο είναι χαρακτηριστικό είναι, από τη μία μεριά, η συνειδητοποίηση ότι μόνο ενωτικά και συλλογικά μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη βαρβαρότητα, η οποία τα τελευταία χρόνια είναι πια έκδηλη, και, από την άλλη, η ανάγκη μιας μορφής πολιτικού σχήματος, η οποία δεν θα έχει τα αρνητικά των παλαιότερων. Τα κόμματα, ακόμα και σήμερα, λειτουργούν σε μεγάλο βαθμό με τις δομές που είχαν τα κόμματα της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης. Η δομή του κόμματος αναπαράγει τη δομή του κλασικού εργοστασίου, άλλωστε το κομματικό σύστημα είναι παιδί της βιομηχανικής επανάστασης. Σήμερα αναζητούμε νέο μοντέλο τρόπου οργάνωσης των κομμάτων καθώς βρισκόμαστε σε μια άλλη φάση της παραγωγικής διαδικασίας, όπου η γνώση και η πληροφορία διαχέονται οριζόντια. Αυτό το φαινόμενο έχει πάρα πολλές δυσκολίες, στον βαθμό που η σχέση Αριστεράς και δημοκρατίας δεν ήταν ποτέ καλή.

Οι καταγωγές όλων μας, από κάθε τμήμα της Αριστεράς -τροτσκιστικά ρεύματα, μαοϊκά ρεύματα, αριστερό ευρωκομμουνισμό κ.λπ.- μας υπαγόρευαν να επανιδρύσουμε, δεν μ’ αρέσει η λέξη «μετεξέλιξη» για ιστορικούς λόγους, ένα σχήμα, ενωτικό, πολυμορφικό, πολυτασικό, το οποίο θα κατοχύρωνε την εσωκομματική του δημοκρατία. Αυτά είναι ωραία στο σχεδιαστικό επίπεδο, πάντοτε έχουν απόσταση στην πράξη. Κατόρθωσε όμως, παρά τις πολλές ταλαντώσεις και αρνητικά ή θετικά, τα οποία άγγιξαν μέχρι και τη διάλυση, να επιβιώσει και να ενσωματώσει βασικές αρχές, οι οποίες του επέτρεψαν να παραμένει ένα ανανεωτικό ριζοσπαστικό μόρφωμα, το οποίο σήμερα η ίδια η κοινωνία απαιτεί να οργανωθεί κάτω από νέες συνθήκες, σε μια νέα, συνεκτική μορφή πολιτικού κόμματος. Έχω την αίσθηση ότι αυτή η πορεία δεν τελειώνει εύκολα ούτε ολοκληρώνεται με μια συνδιάσκεψη, με ένα συνέδριο, θα είναι μακρά πορεία. Εκείνο το οποίο είναι θετικό είναι ότι όλοι έχουμε καταλάβει, απ’ όποια τάση κι αν προέρχεται ο καθένας, ότι αυτό είναι αναγκαίο.

Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια αντίφαση: Έχουμε ένα σχήμα το οποίο, οργανωτικά, αντανακλά τον ΣΥΡΙΖΑ του 4% και μια κοινωνική απαίτηση που υπερβαίνει το 30% στις διαθέσεις της κοινωνίας προς αυτό. Αυτό είναι μια μεγάλη αντίφαση και βλέπουμε από τη μία μεριά είτε κινήσεις σεχταριστικές είτε κινήσεις που οδηγούν στο να συμπεριλάβουμε όλη την κοινωνία, σε αναίρεση του κεκτημένου του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είναι αταξικό. Δεν μπορεί να λέμε, παραδείγματος χάριν, ότι είμαστε η συνέχεια της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης που αρχίζει από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Αυτό είναι προσβολή για την ιστορία της Αριστεράς. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι ένας σαφώς, ρητά, αστός πολιτικός, ο ίδιος τα λέει, ο οποίος έφερε το ιδιώνυμο και τις διώξεις φρονημάτων. Χρειάζεται λοιπόν μέτρο και χρειάζεται και ιστορική γείωση. Και ταυτόχρονα να μην χάσουμε αυτό το οποίο έφερε τον ευρύτερο κόσμο, από όλους τους χώρους. Δηλαδή βρισκόμαστε σε μια φάση που υπερβαίνουμε ταυτότητες της μεταπολίτευσης μέσα στην κοινωνία.

Μιχάλης Σπουρδαλάκης: Σεβασμός στα κινήματα

Είναι πολύ σημαντικό να αξιοποιηθεί η πολιτική και οργανωτική εμπειρία που προσδιόρισε τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα πολύμορφο, πρωτότυπο, ριζοσπαστικό εγχείρημα κι επίσης να επιβεβαιωθεί και να εξασφαλιστεί η στρατηγική, η οποία έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι εδώ. Μια στρατηγική η οποία στηρίχτηκε στον σεβασμό, την εμπλοκή, αλλά όχι την καθοδήγηση των κινημάτων, την προγραμματική πρόταση που αντλεί υλικά από τη συμμετοχή στα κινήματα, την ιδιαίτερη παρουσία στους θεσμούς της πολιτικής εκπροσώπησης, μια παρουσία μη τυπολατρική, και την πρόθεση για ενότητα και τη διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας. Να αξιοποιήσει αυτή την οργανωτική εμπειρία, που ενώνει όλες αυτές τις συνιστώσες και παραδόσεις της Αριστεράς και να την αξιοποιήσει σε έναν τέτοιο βαθμό που να ανταποκριθεί στις νέες ποιότητες και προκλήσεις σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης.

Χρύσανθος Τάσσης: Να εκφραστεί η νέα κοινωνική ριζοσπαστικότητα

Θα ήθελα να σταθώ σε δύο βασικά πράγματα. Το πρώτο μέλημα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να μετεξελιχθεί σε κόμμα κι αυτό είναι η πρόκληση που υπάρχει να ενσωματώσει τον ενθουσιασμό από την αλλαγή του κομματικού συστήματος. Είχαμε ένα «παγιωμένο» πολιτικό σύστημα από το 1974 μέχρι σήμερα. Στις πρόσφατες εκλογές φάνηκε ότι κάτι άλλο πάει να γεννηθεί: από τη μία μεριά, έχουμε ένα κλίμα ευφορίας από τον απεγκλωβισμό δυνάμεων, κυρίως από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, κι από την άλλη μια αμηχανία για το πώς αυτό το κόμμα θα φτιαχτεί έτσι ώστε να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας, έτσι όπως αυτές διαμορφώνονται μετά το Μνημόνιο. Ας δούμε τις διεργασίες του δίπολου ενσωμάτωσης-εκπροσώπησης, καθώς τα κόμματα μαζών κινούνταν πάντοτε στο δίπολο αυτό, κυρίως με την έννοια της εκπροσώπησης. Σε σχέση με τη συγκρότηση, το βασικό είναι η προτεραιότητα του κόμματος στον σχεδιασμό της πολιτικής σε σχέση με την Κοινοβουλευτική Ομάδα και τους τεχνοκράτες της πολιτικής. Κι από την άλλη, να πρωτοστατήσει, όχι με όρους καθοδήγησης αλλά με όρους συμπόρευσης, εκφράζοντας κι εντάσσοντας τις διαφορετικές κοινωνικές ομάδες μέσα από ένα ενιαίο πρόγραμμα, ικανό να εκφράσει τη νέα ριζοσπαστικότητα που έχει αναδυθεί.

Χριστόφορος Βερναρδάκης: Δημοκρατία και αποτελεσματικότητα

Είμαι πάρα πολύ δύσπιστος σε σχέση με την πορεία προς το νέο κόμμα. Και είμαι δύσπιστος όχι γιατί δεν χρειάζεται κόμμα. Προφανώς χρειάζεται κόμμα. Και μάλιστα χρειάζεται κόμμα με την κλασική, αν θέλετε, έννοια του κόμματος. Δηλαδή του πολιτικού κέντρου το οποίο μετασχηματίζει σχέσεις εκπροσώπησης σε πολιτικό πρόγραμμα, ειδικά σε αυτήν την εποχή που έχουμε να κάνουμε με μια κατεστραμμένη χώρα και που οι συνθήκες είναι πρωτόγνωρες. Ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί να διαχειριστεί μια κοινωνική καταστροφή ευρείας κλίμακας. Παρεμπιπτόντως, επειδή ακούγεται αν είναι έτοιμος ή δεν είναι έτοιμος: είναι σαν να ρωτάει ο εμπρηστής τον πυροσβέστη, γιατί αυτή είναι η ετοιμότητα του πυροσβέστη, να σβήσει μια γενικευμένη πυρκαγιά, η οποία έχει καταστρέψει ήδη τα πάντα, και τον ρωτάει αν είσαι έτοιμος να την σβήσεις. Λοιπόν, κόμμα χρειάζεται, το κόμμα είναι απαραίτητο, ειδικά στις σημερινές συνθήκες με την έννοια που είπα παραπάνω. Αλλά έχω την αίσθηση ότι όλη αυτή η πορεία μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταφέρει αυτή τη στιγμή να θέσει στο προσκήνιο βασικά ερωτήματα: Τι είναι κόμμα, τι κάνει ένα κόμμα σε μια συγκυρία ή σε μια εποχή; Το κόμμα είναι ένα εργαλείο των μαζών, στα χέρια των μαζών, αυτό το εργαλείο πρέπει να είναι εύπλαστο, πρέπει να είναι δημοκρατικό, πρέπει να είναι και αποτελεσματικό.

Εδώ ξανασυναντάμε την έννοια του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, όταν θεμελιώθηκε ως έννοια, ήταν αυτά τα δύο πράγματα, σε συνθήκες βέβαια παρανομίας του κόμματος των μπολσεβίκων, κόμματος που έπρεπε να έχει τη μεγαλύτερη δημοκρατική βάση, εσωτερικά, αλλά έπρεπε να είναι και αποτελεσματικό, ειδικά σε συνθήκες παρανομίας. Να το μεταφράσουμε σήμερα λοιπόν το μοντέλο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού χωρίς να μένουμε στις λέξεις. Δημοκρατικό κόμμα σήμερα σημαίνει ότι πρέπει να βρίσκεις λειτουργίες, δομές, μηχανισμούς που να το φέρνουν κοντά στην κοινωνική κίνηση. Αλλά, προσέξτε, ένα κόμμα δεν είναι ο συνδικαλιστικός εκπρόσωπος της κοινωνίας. Το κόμμα είναι ταυτόχρονα ένας συλλογικός διανοούμενος, είναι ένας συμπυκνωτής στο πολιτικό επίπεδο αυτών που γίνονται στην κοινωνία, άρα χρειάζεσαι πολιτικό κέντρο, άρα χρειάζεσαι αποτελεσματικότητα και το κριτήριο της αποτελεσματικότητας πρέπει να τίθεται πάντοτε σε σχέση με τα ζητήματα που μπαίνουν κάθε στιγμή μπροστά σου.

Ενιαίο κόμμα σημαίνει ανιδιοτέλεια

Άρα, κατά τη γνώμη μου, η πορεία προς το ενιαίο κόμμα θα πρέπει να δει ξανά μια σειρά από βασικές δομές και λειτουργίες του ΣΥΡΙΖΑ, και του Συνασπισμού βεβαίως γιατί να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει ένα κόμμα που είναι πιο συγκροτημένο στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ. Τι είναι το κεκτημένο του ΣΥΡΙΖΑ; Η προσπάθεια να συμπορευτούν μέσα στα κινήματα και μέσα στην πολιτική πολλά ιστορικά ρεύματα της μεταπολιτευτικής Αριστεράς. Αυτό για μια μεγάλη χρονική περίοδο το κατάφερε, μέσα από τις ταλαντεύσεις κ.λπ. Σήμερα το διακύβευμα είναι άλλο. Ενιαίο κόμμα σημαίνει ανιδιοτέλεια. Σημαίνει ότι δεν έχω προσωπική ατζέντα. Σημαίνει ότι δεν έχω προσωπικές φράξιες τις οποίες κρατάω κλειστές.

Χρύσανθος Τάσσης: Πρόταγμα η αταξική κοινωνία

Αν πολιτική είναι η επιλογή μέσων και σκοπών για την κατάκτηση της εξουσίας, το πρόβλημα είναι ποια μέσα διαλέγεις και ποιους σκοπούς υπηρετείς διαλέγοντας αυτά τα μέσα. Αυτό είναι το ένα, δηλαδή η οικοδόμηση ενός κράτους πρόνοιας διαφορετικού από αυτό που είχαμε πριν, αλλά αυτό εντάσσεται στα θέματα διαχείρισης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στόχος μας είναι η ανατροπή του καπιταλισμού. Στη φάση του καπιταλισμού που βιώνουμε, στην οποία κυριαρχεί το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, ο κόσμος της εργασίας δεν χρειάζεται να έχει αγοραστική δύναμη. Έχει σπάσει η συνέχεια η οποία οικοδομήθηκε με βάση και τη λογική της διαχείρισης, δηλαδή ο καπιταλισμός της ευημερίας στη δυτική και βόρεια Ευρώπη. Συνεπώς, η σοσιαλδημοκρατία, με την κλασική της έννοια, έχει τελειώσει, διότι αυτό το πράγμα, που όριζε ή προσπαθούσε να πείσει ότι μέσα από το εθνικό κράτος ο καπιταλισμός θα μαραθεί, δεν πραγματοποιήθηκε, πήγαμε σε μια άλλη κατάσταση. Αυτή η κατάσταση αναδεικνύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς, επιδιώκει την αταξική κοινωνία.

Κώστας Ελευθερίου: Πρέπει να αποκρατικοποιηθεί το κόμμα

Ο Συνασπισμός τα τελευταία 20 χρόνια, και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και πριν, προσπαθούσε να διαχειριστεί μια εγγενή ετερότητα. Η οποία εγγενής ετερότητα εργαζόταν κυρίως στις διαφορετικές αντιλήψεις που υπήρχαν ως προς το μοντέλο κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης που είναι διατεθειμένο το κόμμα να κυνηγήσει, να προτείνει για να οργανώσει σε πρόγραμμα και να διεκδικήσει. Αυτή η ετερότητα παρήγαγε αυτό που λέμε τάσεις. Δηλαδή οι τάσεις δημιουργήθηκαν για να μπορεί, να φτάνει το κόμμα σε ένα μίνιμουμ επίπεδο ενότητας, ενώ η σχετική αυτονομία της ηγεσίας εξυπηρετούσε αυτή την ισορροπία. Η αυτονόμηση της ηγεσίας έπαιξε έναν ρόλο στο θέμα που λέγεται κυβέρνηση της Αριστεράς ως πρόταγμα, αλλά μπορεί να παράξει αρνητικά πράγματα σε άλλες περιπτώσεις.

Το ερώτημα είναι με ποια μεταβλητή, σε συνάρτηση με ποιον παράγοντα συγκροτήθηκε αυτό το μοντέλο κομματικής οργάνωσης κι εδώ πρέπει να πούμε ότι συγκροτήθηκε σε σχέση με το κράτος. Μην ξεχνάμε το γεγονός ότι, όπως λέγεται ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε στροφή στην κοινωνία, εμπιστεύτηκε την κοινωνία, ήρθε σε όσμωση με τα κοινωνικά κινήματα, όλα τα έκανε εκκινώντας μέσα από το κράτος, όντας ένα κόμμα κρατικοποιημένο το ίδιο ισχύει για όλα τα πολιτικά κόμματα τα οποία συγκροτούν το κομματικό σύστημα της ύστερης μεταπολίτευσης, άρα είναι πολύ βασικό για να κατανοήσει κάποιος την εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ και την εξέλιξη του Συνασπισμού, να καταλάβει ότι είναι ένα κόμμα, σε μεγάλο βαθμό η εξέλιξή του εξαρτάται από το κράτος. Δείτε τα οικονομικά: ο ΣΥΡΙΖΑ εξαρτάται από την κρατική επιχορήγηση και από τα δάνεια που παίρνει λόγω αυτής.

Το κόμμα πρέπει να συγκροτηθεί όμως για να μπορέσει να διαχειριστεί όλα αυτά τα πράγματα. Δηλαδή οι αποφάσεις που θα πάρουν τώρα αφορούν και το τι θα κάνει με το συνδικαλιστικό κίνημα. Το κόμμα πρέπει να αντιστοιχεί με το τι συνδικαλιστικό κίνημα θέλεις, τι τοπική αυτοδιοίκηση θέλεις. Πρέπει να προχωρήσει η αποκρατικοποίηση του κόμματος. Είναι απαραίτητο όλοι οι βουλευτές να δίνουν τον οβολό τους για την αλληλεγγύη, λόγου χάρη. Πρέπει δηλαδή να κάνεις μια αυτοκριτική και να πεις ότι εγώ έχω μια πρακτική η οποία θα με φέρει απέναντι σε αυτές τις λογικές. Η γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ δεν είναι μόνο γραφειοκρατία της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ ή μια γραφειοκρατία τύπου ΠΑΜΕ, είναι και μια γραφειοκρατία και της Αυτόνομης Παρέμβασης

Μιχ. Σπουρδαλάκης: Δεν χρειαζόμαστε νομιμοποίηση από τον αντίπαλο

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αξιοποιήσει τα θετικά κεκτημένα του, που είναι το κίνημα, ο κοινωνικός χαρακτήρας, η στρατηγική διαφορετικής αντιμετώπισης των θεσμών, το πρόγραμμα, το οποίο δεν το γράφουν οι τεχνοκράτες, αλλά, πέρα από τους “γνώστες”, συμμετέχει και το κίνημα σ’ αυτήν τη διαδικασία. Είναι και κάποια άλλα θέματα, η ενότητα, αυτά που έβαλε ο Άλκης, και οι υπόλοιποι. Είναι η μη αναζήτηση νομιμοποίησης της πολιτικής στρατηγικής από τους αντιπάλους. Κάτι που ήταν μια κατάρα της Αριστεράς, ότι αφού μας αποδέχεται ο αντίπαλος, αυτό είναι θετικό. Η Αριστερά του Κύρκου και του Φλωράκη πρέπει να ξεπεραστούν κι ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζω ότι το έχει ξεπεράσει. Προφανώς υπάρχουν κάποιες μικροπαλινδρομήσεις, αλλά γενικά το έχει ξεπεράσει.

Αυτό που δεν έχει ξεπεράσει, είναι αυτό που είπε πολύ σωστά ο Χριστόφορος. Από πάρα πολύ καιρό οι συμμετέχοντες στον Συνασπισμό έχουν μια αντίληψη απολύτως φιλελεύθερη για την ένταξη της ιδιαίτερης ιδεολογικής ή πολιτικής άποψης μέσα στη συλλογικότητα, όπου ποτέ δεν μπορεί να υπάρχει σύνθεση. Η αντίληψη που κυριαρχούσε ήταν το “τι μου δίνεις, τι σου δίνω”. Αν το μοντέλο οργάνωσης του Συνασπισμού αναπαραχθεί και στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου οι οργανωμένες τάσεις απλώς συνευρίσκονται, δεν συνθέτουν τίποτα, υπάρχουν πολλαπλά κέντρα εξουσίας, πολιτικής απόφασης και τελικά η εκφώνηση της πολιτικής γραμμής γίνεται από την αυτονομημένη ηγεσία, οδηγούμαστε σε μια φιλελεύθερη λογική. Αυτά πρέπει να τα ξεπεράσει.

Κλείνοντας, θέλω να επισημάνω το εξής: Έχουμε μάθει να κάνουμε αλύπητη κριτική σε όλους τους άλλους. Κριτική αλύπητη πρέπει να γίνεται κυρίως προς εμάς τους ίδιους. Το νέο κόμμα θα είναι ένα κόμμα συνδετικό, ένα κόμμα που θα ενώνει διάφορες άλλες κινηματικές συλλογικότητες, οι οποίες μπορεί να είναι ή να μην είναι τα μέλη τους στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πάντως αυτό που θα εκπέμπουν στην κοινωνία θα είναι η λογική, ο λόγος, η πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ. Άρα θέλουμε ένα διαφορετικό κόμμα που θα ανταποκρίνεται σ’ αυτή την πολυμορφία της αναζήτησης, της αναζήτησης νέων ταυτοτήτων στο μεταπολιτευτικό σκηνικό. Ένα συνδετικό κόμμα, αλλά με τον όρο που έβαλε ο Χριστόφορος: όχι της υποταγής ό,τι λέει το οποιοδήποτε μόρφωμα, αλλά της σύνθεσης αυτού στην κεντρική πολιτική σκηνή, άρα το οργανωτικό που θα προκύψει μετά τη συγκρότηση ενός οδικού χάρτη στην επερχόμενη συνδιάσκεψη, που θα πρέπει να αποτυπώνει αυτή την αναγκαιότητα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Στέλιος Ελληνιάδης

ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο

του Βένιου τα καμώματα

Καιρός ήταν να μπούμε στην ψηφιακή εποχή. Μιας που έτσι κι αλλιώς γράφω, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν εδώ είτε δικά μου κείμενα είτε κείμενα που τράβηξαν την προσοχή μου. Καλως ήρθατε!

ΣΥΡΙΖΑ/EKM Χολαργού - Παπάγου

Μονόδρομοι υπάρχουν μόνο όταν ο καθένας πορεύεται μόνος του

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

Επιμέλεια: Στρατής Μπουρνάζος - Συντακτική ομάδα: Μάνος Αυγερίδης, Μαρία Καλαντζοπούλου, Ιωάννα Μεϊτάνη, Στρατής Μπουρνάζος

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: